Ксения

Njëzet minutat më të mira të ditës janë kur gjithçka është bërë tashmë dhe mund të qëndrosh aty. Kjo është pushim, jo të rrish shtrirë para telefonit.

Ora para stërvitjes nuk kalohet në shalë. Së pari thundrat, pastaj qafa, pastaj gjithçka tjetër - dhe vetëm atëherë mund të hipësh kudo.

Një kalë të ndjen përpara se të hipësh mbi të. Ndërsa unë eci përgjatë korridorit me frenarë, ajo tashmë mund të kuptojë nëse jam i qetë apo me nxitim. Kontakti i parë, pastaj një komandë: një dorë në qafë është një bisedë, jo një përkëdhelje. Nuk e zgjedh ti motin, ti zgjedh formën tënde. Një seancë stërvitore e humbur për shkak të shiut nuk riplanifikohet; ajo zhduket. Ecja është gjithashtu punë: gjysmë ore kalohet duke u ngrohur dhe duke ecur.

Nga këtu mund të shihni atë që nuk mund ta shihni nga tribunat: lojtarët nuk po vrapojnë pas topit, por drejt hapësirës boshe ku do të fluturojë topi.

Stërvitja është për këto sekonda. Në palestër, e përsërit një lëvizje njëqind herë, kështu që këtu nuk ke pse të mendosh për të as edhe një herë.

Të gjykosh një ndeshje është më e vështirë sesa të luash: vrapon po aq shumë, por nuk mund të bësh asnjë gabim. Pesë kilometra për ndeshje dhe asnjë pushim të vetëm.

Duket bukur në foto, por në realitet është e vështirë: kali e mbështet peshën e tij në këmbët e pasme, dhe këtë nuk mund ta bësh shpesh—nyjet e tij nuk janë prej gome.

Galopi duket i shpejtë, por në realitet është më i butë se troti: ka një fazë fluturimi dhe shpina e kalorësit mbështetet.

Galopi është më i butë se troti: ka një fazë fluturimi dhe shpina mbështetet. Është i frikshëm vetëm pesë herët e para.