Никита

අවසන් දිනය ඊයේ. එය කල්තියා කරන අය සහ අන් අයගේ කතා වලින් "කල්තියා" ඉගෙන ගන්නා අය සිටිති. නමුත් මම නිවසින් පිටව ගියෙමි: කාර්යයන් විවෘතයි, මම එළියේ සිටිමි, රාත්‍රියයි, සිනාසෙමින්. "අනේ, අදද මේ?"—අඟහරුවාදා ස්ප්‍රින්ට් එකක් බවට පත් කරන වචන තුනක්. හෙට මම වෙනස් ආකාරයකින් ආරම්භ කරමි. හෙටක් ඇති තරම් වාර ගණනක් මම එය කියමි.

විහිළුවක අවංකම පරීක්ෂණය නම්, නැගී එන හාස්‍යමය සැසියකි: ඔබේ සහකරු සිනාසෙන්නේ නම්, එම විහිළුව ඔබ දෙදෙනාටම අදහස් කරන ලද්දකි.

යුගල රංගනයන්හි හොඳම දෙය නම් දෙදෙනාම තම දින චර්යාව අමතක කර සැබෑ ලෙස කතා කිරීමට පටන් ගන්නා මොහොතයි.

අපි බාධා නොකර සිටීමට එකඟ වුණා. අපි විනාඩි හතරක් විතර හිටියා - අවංකවම කිව්වොත් ඒක වාර්තාවක්.

මම ඉක්මනින් නින්දට යන බවට පොරොන්දු වන සෑම අවස්ථාවකම, දුරකථනය තවත් වීඩියෝවක් තල්ලු කරයි, මිනිත්තු හතළිහකට පසු එය තවදුරටත් කමක් නැත.

මම ඉක්මනින් නින්දට යන බවට පොරොන්දු වන සෑම අවස්ථාවකම, මගේ දුරකථනය තවත් වීඩියෝවක් සමඟ මට දැනුම් දෙයි. මිනිත්තු හතළිහකට පසු, මම අඳුරේ වැතිරී, මට වඩා නරක සතියක් ගත කළ රකූන් දෙස සිනාසෙමින් සිටිමි.

මෙතන හැමදාමත් එහෙමයි: කොරිඩෝවක්, බිත්තියක් සහ "මම මෙහෙම කරන්නේ ඇයි?" කියන සිතුවිල්ල පළමු සිනහවෙන්ම අතුරුදහන් වෙනවා.

රංගනයක හොඳම මිනිත්තු පහ වන්නේ ලියා නොමැති ඒවාය. ඒවා දෙවන අදියරකදී අනුකරණය කළ නොහැක.

ශාලාව කුඩා වන තරමට එය බියජනකයි: විශාල එකක ඔබට මුහුණු නොපෙනේ, නමුත් මෙහිදී ඔබට සිනාසෙන්නේ නැති සියල්ලන්ම දැකිය හැකිය.

මගේ වේදිකා සහකරු. මගේ විහිළුවලට මුලින්ම සිනාසෙන්නේ ඔහුයි - ඒවා ප්‍රසන්න මෙන්ම සැක සහිතයි.

අපි ඒක වහාම විසඳන්නම්, අපිට තාමත් කාමරේ මතකයි. දවසකට පස්සේ, ඔයාට මතක තියෙන්නේ ඔයාගේම මූණ විතරයි.

ඔහු නැවතත් ඒ පණිවිඩය කියනවා, මම කරදර වෙන්නේ නැහැ වගේ රඟපානවා. අපි දෙන්නම බොරු කියනවා.

සතෙක් නෑ, සංඥාවක් නෑ, සංගීතයක් නෑ. මයික්‍රෆෝනයක් විතරයි - එතකොට විහිළුව වැඩ කරනවද නැද්ද කියලා ඔයාට එවෙලේම කියන්න පුළුවන්.