Мирон

Tutaj nie da się schować za mikrofonem: sala sama się wzmacnia. Po raz pierwszy w życiu usłyszałem własny głos z przeciwległej ściany.

Wyszedłem w szarym T-shircie, bo pomyślałbym o czymś innym. Powinno być jak najmniej rzeczy, które przeszkadzają na scenie.

Zaczynam śpiewać cicho, niemal szeptem. Głos jest jak mięsień: zbytnie jego napinanie przed występem oznacza zepsucie dwóch pierwszych piosenek.

Najdłuższe dwadzieścia minut mojego życia. Zawsze spędzam je tyłem do lustra – inaczej zaczynam naprawiać rzeczy, których nikt nie zobaczy.

Stąd widać całkiem sporą grupę: jedną osobę na scenie i sto osób, które przyszły posłuchać. Dlatego to takie straszne.

Lustro z podświetleniem nie jest potrzebne do piękna. Powiem ci, co robię przez te dwadzieścia minut przed wyjściem.

Słuchają pięćdziesięciu koncertów dziennie. Wiecie, co ich budzi? Nie głośność. To ciche pierwsze zdanie.

Wieszak z garniturami, lustro i kubek zimnej kawy. Zero romansu, a to lubię najbardziej.

Najbardziej przerażającą ciszą w życiu piosenkarza nie jest cisza publiczności, ale te trzy sekundy, kiedy patrzą na siebie.

Najczęstszym błędem początkujących jest trzymanie instrumentu daleko od siebie, „aby ładnie wyglądał”. To sprawia, że głos staje się cienki, a nie głośny.

Trzy wystarczą na połowę piosenek, które znasz na pamięć. Reszta to dekoracje.

Pierwsze nagranie, zrobione w kuchni pożyczonym mikrofonem. Nie do słuchania, nie do wyrzucenia.

Połowa pracy polega na zdjęciu słuchawek i słuchaniu bez nich. Głośniki kłamią mniej.

Sto sekund, jedno ujęcie, bez montażu. Tak to brzmi w pokoju.

Najlepsze ujęcie to prawie zawsze drugie. Pierwsze to rozgrzewka, trzecie to prawdziwy wysiłek.

Druga opcja jest wolniejsza. Zostawię obie — zobaczmy, jak zmieni się to samo.

Sprawdzam piosenki na bieżąco. Jeśli nie pasują, to znaczy, że rytm jest nieodpowiedni.

Nagrywam między lodówką a oknem. Akustyka jest tu lepsza niż w pokoju – tapicerowane meble pochłaniają dźwięk.