Catalina Reyes

Cuatro fotogramas que nadie ve: así empieza cada vídeo, antes de que el señor decida colaborar. 🎬

Na każdym weselu nadchodzi ten moment: zdejmuje się marynarkę i wieczór wreszcie się zaczyna.

Nikt im nie powiedział, że piosenka będzie tak długa. Po dwóch minutach widać, że zamiast występować, zaczynają ze sobą rozmawiać.

Pytanie, które ciągle zadaję parom: co robicie dla siebie nawzajem, za co nigdy nie zostaliście podziękowani? Odpowiedzi są zawsze drobne.

O dokumencie, którego żadne z nas nie skończyło. Robimy to na ulicy, na głos, i nikt w tym mieście tego nie zauważa.

Zaczęliśmy filmować zwykłe dni, bo te większe już mają fotografów. To jest wtorek.

Nikt tego nie organizuje. Jedna piosenka i pokój pełen nieznajomych w ciągu ośmiu sekund zamienia się w ring.

Jedenasta, a facet, który nie tańczy, jest na parkiecie od godziny. Mam rachunki.

To on sprawdza, czy się spóźniamy. To ja mówię, że nie. Nigdy żadne z nas nie ma racji.

Zachowuję klatki, które normalnie bym usunął. Ta pozowana nigdy nie brzmi jak on.

Zgodził się na jedno zdjęcie, a potem rozmawiał przez czterdzieści minut. To zdjęcie zrobiono przed rozpoczęciem rozmowy.

Dwie osoby, jedna kamera, bez scenariusza. Dziesięć sekund później kłóciliśmy się o to, gdzie zjeść, i to też byliśmy my.

Nienawidzi zdjęć studyjnych. Powiedziałem mu, że zajmie to pięć minut. Zajęło mu to czterdzieści, a to była trzecia klatka.