Полина

Jedyny uczciwy kąt dla psa to ten z wysokości klatki piersiowej. Z góry uchwycasz pupila; z dołu – jego charakter.

Pies pokrzyżował ci plany: położyła się pierwsza, co oznacza, że będzie zajęta przez następną godzinę. Tosya zabiera mnie na spacer, a nie odwrotnie: na tę samą rundkę wokół parku, ale w stronę zachodzącego słońca, a nie do telefonu. Zaufanie to wtedy, gdy nie wyrywa się z twoich ramion, ale zachowuje spokój. Potrzebuje mniej, niż myśli: ogrodu, trawy i pół godziny u boku.

Postawiłam miskę na podłodze, a ona zrobiła coś, czego nikt jej nie uczył. Nadal się śmieję.

Ona nie reaguje na muzykę, tylko na to, że zaczynam się ruszać. Ściśle rzecz biorąc, to nie ona tańczy.

Fotografowanie psa statycznie jest bez sensu: one nie pozują, one istnieją. Zdjęcie zawsze wychodzi na pierwszy plan.

Ona w ogóle nie boi się ludzi. Boi się odkurzacza, suszarki do włosów i jednej konkretnej torby.

Ona tańczy nie do muzyki, ale do tego, że wstałem. Szczerze mówiąc, to nie ona jest tu choreografem.