Никита

Termin minął wczoraj. Są tacy, którzy robią to z wyprzedzeniem, i tacy, którzy dowiadują się o tym „z wyprzedzeniem” z opowieści innych. Ale wyszedłem z domu: zadania są otwarte, jestem na zewnątrz, jest noc, śmieję się. „O, to dziś?” – trzy słowa, które zamieniają wtorek w sprint. Jutro zacznę inaczej. Powtarzam to dokładnie tyle razy, ile jest jutra.

Występ stand-upowy to najbardziej uczciwy test żartu: jeżeli śmieje się tylko twój partner, to znaczy, że żart był przeznaczony dla was obojga.

Najlepsze w występach w parach jest moment, w którym obydwoje zapominają o rutynie i zaczynają rozmawiać naprawdę.

Umówiliśmy się, że nie będziemy przerywać. Wytrzymaliśmy jakieś cztery minuty – i szczerze mówiąc, to rekord.

Za każdym razem, gdy obiecuję sobie, że pójdę wcześniej spać, telefon odtwarza kolejny film i po czterdziestu minutach nie ma to już znaczenia.

Za każdym razem, gdy obiecuję sobie, że pójdę wcześniej spać, telefon podpowiada mi kolejny filmik. Czterdzieści minut później leżę w ciemności i śmieję się z szopa, który najwyraźniej miał gorszy tydzień ode mnie.

Tutaj zawsze jest tak samo: korytarz, ściana i myśl: „Po co ja to w ogóle robię?”. I przechodzi mi ona zaraz po pierwszym śmiechu.

Najlepsze pięć minut występu to te, które nie zostały napisane. Nie da się ich odtworzyć na drugiej scenie.

Im mniejsza sala, tym straszniej: w dużej nie widać twarzy, ale tutaj widać wszystkich, którzy się nie śmieją.

Mój partner sceniczny. Pierwszy śmieje się z moich żartów – to jednocześnie przyjemne i podejrzane.

Zajmiemy się tym od razu, póki jeszcze pamiętamy ten pokój. Po jednym dniu pamięta się tylko swoją twarz.

Powtarza tekst, udaję, że się nie martwię. Oboje kłamiemy.

Żadnego zwierzęcia, żadnego znaku, żadnej muzyki. Tylko mikrofon – i od razu widać, czy żart się udał, czy nie.