Josie Lambert

Dat is een behoorlijke menigte voor een boulevard. Drie van hen filmden het, en één zong mee – vals, luid, perfect.

Fotograferen tegen het licht in is eigenlijk een fout. Het is bovendien de enige keer dat mijn stem en mijn gezichtsuitdrukking het met elkaar eens zijn.

De wind neemt hier de helft van het geluid weg. Toch blijf ik zingen – de opname mét de wind is meestal de meest authentieke.

Ik kom hier om te oefenen omdat niemand expres luistert. De mensen die stoppen, stoppen omdat ze dat zelf wilden.

Ik oefen op drie plekken. Het lege podium is het engst – geen publiek betekent geen excuus.

Een tweedehands interface en een geleende microfoon. Niemand in de reacties heeft ooit gevraagd waarmee ik heb opgenomen.

Een dekbed over de deur, een matras tegen de muur. Zachte dingen winnen het in eerste instantie van dure dingen.

De wind absorbeert de helft van het geluid. Wat overblijft is het deel dat daadwerkelijk draagt – een goede oefening voor elke ruimte.

Het nummer waar mensen me van kennen, schreef ik tussen mijn appartement en mijn oude werk door, ingesproken op mijn telefoon, met de motor op de achtergrond.

Veertig pond en een warme cider. Ik zou het nog steeds doen voor de cider, maar vertel het niet aan de volgende kroeg.

Opgenomen met een telefoon bij de achterruit. Het busgeluid zit nog steeds in de demo en ik ga het er niet uithalen.