Catalina Reyes

Zo beginnen mijn video's: dit zijn de frames waarmee elke opname start.

Bij elke bruiloft is er dat ene moment: het jasje gaat uit en de avond begint eindelijk.

Niemand had ze verteld dat het nummer zo lang zou duren. Na twee minuten zie je ze al met elkaar praten in plaats van op te treden.

Een vraag die ik steeds weer aan stellen stel: wat doen jullie voor elkaar waar jullie nog nooit een bedankje voor hebben gekregen? De antwoorden zijn altijd onbeduidend.

Over een documentaire die we allebei niet hebben afgemaakt. We doen dit op straat, hardop, en niemand in deze stad merkt het.

We zijn begonnen met filmen op gewone dagen, omdat de grote evenementen al fotografen hebben. Dit is een dinsdag.

Niemand organiseert dit gedeelte. Eén liedje, en een zaal vol vreemden verandert binnen acht seconden in een kring van fans.

Elf uur, en de man die niet danst, staat al een uur op de dansvloer. Ik heb bewijs.

Hij is degene die controleert of we te laat zijn. Ik ben degene die zegt van niet. Geen van ons heeft ooit gelijk.

Ik bewaar de frames die ik normaal gesproken zou verwijderen. Het frame waarop hij poseert, is nooit het frame waarop hij klinkt.

Hij stemde in met één foto en praatte vervolgens veertig minuten. Dit is de foto die genomen is voordat het gesprek begon.

Twee mensen, één camera, geen script. Tien seconden later hadden we ruzie over waar we zouden gaan eten, en dat zijn wij ook.

Hij heeft een hekel aan studiofoto's. Ik zei hem dat het vijf minuten zou duren. Het duurde veertig minuten en dit was pas de derde foto.