Полина

De enige eerlijke hoek om een hond te fotograferen is vanaf borsthoogte. Van bovenaf leg je de persoonlijkheid van het dier vast; van onderaf leg je zijn karakter vast.

Je plannen werden door de hond in de war gestuurd: ze ging eerst liggen, wat betekent dat ze het komende uur bezig is. Tosya neemt mij mee naar buiten, niet andersom: hetzelfde rondje door het park, maar dan richting de zonsondergang, niet richting de telefoon. Vertrouwen is wanneer ze zich niet uit je armen wurmt, maar kalm blijft. Ze heeft minder nodig dan ze denkt: een tuin, gras en een half uurtje aan haar zijde.

Ik zette de kom op de grond, en toen deed ze iets wat niemand haar had geleerd. Ik lig er nog steeds van in een deuk.

Ze reageert niet op de muziek, maar op het feit dat ik begin te bewegen. Strikt genomen is zij niet degene die danst.

Een statische foto van een hond maken is zinloos: ze poseren niet, ze bestaan gewoon. De perfecte foto maak je altijd bij de eerste stap.

Ze is helemaal niet bang voor mensen. Ze is bang voor de stofzuiger, de föhn en één bepaalde tas.

Ze danst niet op de muziek, maar op het feit dat ik ben opgestaan. Om eerlijk te zijn, zij is hier niet de choreograaf.