Никита

De deadline was gisteren. Er zijn mensen die het van tevoren doen, en er zijn mensen die via verhalen van anderen leren wat "van tevoren" inhoudt. Maar ik ben het huis uit gegaan: de taken staan open, ik ben buiten, het is nacht, ik lach. "O, is dit vandaag?" – drie woorden die van dinsdag een sprint maken. Morgen begin ik anders. Ik zeg het precies zo vaak als er een morgen is.

Een stand-upcomedysessie is de meest eerlijke test voor een grap: als alleen je partner lacht, dan was de grap voor jullie beiden bedoeld.

Het mooiste aan duo-optredens is het moment waarop ze allebei hun routine vergeten en echt met elkaar beginnen te praten.

We hadden afgesproken elkaar niet te onderbreken. We hielden het ongeveer vier minuten vol – en dat is, eerlijk gezegd, een record.

Elke keer als ik mezelf voorneem om vroeg naar bed te gaan, stuurt mijn telefoon me weer een nieuwe video, en na veertig minuten maakt het me niet meer uit.

Elke keer als ik mezelf voorneem vroeg naar bed te gaan, krijg ik weer een filmpje op mijn telefoon te zien. Veertig minuten later lig ik in het donker te lachen om de wasbeer, wiens week duidelijk nog erger is geweest dan de mijne.

Het is hier altijd hetzelfde: een gang, een muur, en de gedachte: "Waarom doe ik dit eigenlijk?" Die gedachte verdwijnt meteen na de eerste lach.

De beste vijf minuten van een voorstelling zijn de minuten die niet van tevoren zijn uitgeschreven. Die zijn onmogelijk te herhalen op een tweede podium.

Hoe kleiner de zaal, hoe enger: in een grote zaal kun je geen gezichten zien, maar hier zie je iedereen die niet lacht.

Mijn tegenspeler. Hij is de eerste die om mijn grappen lacht – dat is zowel prettig als verdacht.

We lossen het meteen op, zolang we ons de kamer nog herinneren. Na een dag herinner je je alleen nog je eigen gezicht.

Hij herhaalt de tekst, ik doe alsof ik me geen zorgen maak. We liegen allebei.

Geen dier, geen bord, geen muziek. Alleen een microfoon – en je hoort meteen of de grap werkt of niet.