Алина

Tussen deze twee opnames zitten veertig minuten en het besef dat het idee vanaf het begin al slecht was.

Een duim omhoog is mijn gebaar om aan te geven dat ik alles ga uitleggen. Meestal volgt er dan een verhaal waar ik zelf de schuld van draag.

Het was makkelijker om te bellen: na vier minuten leg ik uit waarom ik niet heb ge-sms't. Ik loop verder en maak het gesprek af – de voicemail volgt me naar de winkel en stopt bij het stoplicht. "Geluisterd" en stilte. Soms is het antwoord alleen een smiley. Ik sms morgen wel. Nee, dat doe ik niet.

Vroeger fotografeerde ik overdag omdat dat "correcter" was. Maar 's avonds gebeuren er rare dingen, dus nu fotografeer ik 's avonds.

Alle belangrijke gesprekken in mijn leven vinden plaats terwijl ik midden in de keuken sta, met een waterkoker die op het punt staat te koken.

Tussen de deur en de auto stelden ze me drie vragen. Ik kwam een uur later terug.

Thuis zei ik: ik ga even vijf minuten weg. Van de deur tot de auto: drie vragen, twee pakketjes en een verjaardag, die ik natuurlijk helemaal vergeten was. In totaal: een uur.