Ксения

De beste twintig minuten van de dag zijn de minuten waarop alles al gedaan is en je gewoon kunt blijven staan. Dát is rust, niet rondhangen op je telefoon.

Het uur vóór de training breng je niet door in het zadel. Eerst de hoeven, dan de hals, dan de rest – en pas daarna kun je ergens naartoe rijden.

Een paard voelt je aan voordat je opstijgt. Terwijl ik met het hoofdstel door het gangpad loop, kan ze al aanvoelen of ik kalm ben of haast heb. Eerst contact, dan een commando: een hand op de nek is een gesprek, geen streling. Je kiest het weer niet, je kiest je houding. Een trainingssessie die door regen wordt gemist, wordt niet opnieuw ingepland; die verdwijnt. Wandelen is ook werk: een half uur wordt besteed aan opwarmen en wandelen.

Отсюда видно то, чего не видно с трибуны: игроки бегут не за мячом, а на пустое место, куда мяч только полетит.

Тренировки нужны ради вот этих секунд. В зале ты повторяешь движение сто раз, чтобы здесь не думать о нём ни разу.

Судить игру тяжелее, чем играть: бегаешь столько же, а ошибиться нельзя ни разу. Пять километров за матч и ни одной паузы.

Op de foto ziet het er prachtig uit, maar in werkelijkheid is het lastig: het paard steunt op zijn achterpoten, en dat kun je niet vaak doen – de gewrichten zijn niet van rubber gemaakt.

De galop lijkt snel, maar in werkelijkheid is hij zachter dan de draf: hij heeft een zweeffase en de rug van de ruiter rust.

De galop is zachter dan de draf: er is een vluchtfase en de rug rust. Het is alleen de eerste vijf keer eng.