Никита

Хугацаа өчигдөр байсан. Үүнийг урьдчилан хийдэг хүмүүс ч, бусдын түүхээс "урьдчилан" суралцдаг хүмүүс ч байдаг. Гэхдээ би гэрээсээ гарсан: даалгаварууд нээлттэй, би гадаа байна, шөнө болж, инээж байна. "Өө, энэ өнөөдөр үү?" - Мягмар гарагийг гүйлт болгон хувиргадаг гурван үг. Маргааш би өөрөөр эхэлнэ. Би үүнийг яг маргааш гэж хэлдэг шигээ олон удаа хэлдэг.

Стэнд-ап инээдмийн үзүүлбэр бол хошигнолын хамгийн шударга шалгуур юм: хэрэв таны хамтрагч зөвхөн инээж байвал энэ онигоо та хоёрт зориулагдсан гэсэн үг.

Хосуудын тоглолтын хамгийн сайхан зүйл бол тэд хоёулаа өөрсдийн хэвшмэл ойлголтоо мартаад жинхэнээсээ ярилцаж эхлэх мөч юм.

Бид яриагаа таслахгүй гэж тохиролцов. Бид дөрвөн минут орчим үргэлжилсэн бөгөөд энэ бол үнэнийг хэлэхэд дээд амжилт юм.

Эрт унтана гэж өөртөө амлах болгондоо утас дахин нэг видео оруулдаг бөгөөд дөчин минутын дараа энэ нь хамаагүй болдог.

Эрт унтана гэж өөртөө амлах болгондоо утас маань надад дахин нэг видео бичлэг хийхийг сануулдаг. Дөчин минутын дараа би харанхуйд хэвтээд, долоо хоног нь минийхээс муу байсан нь илт байсан элбэнхийг шоолж инээлдэж байна.

Энд үргэлж адилхан байдаг: хонгил, хана, тэгээд "Би яагаад ингэж байгаа юм бэ?" гэсэн бодол анхны инээдээр л өнгөрдөг.

Тоглолтын хамгийн шилдэг таван минут бол бичигдээгүй минутууд юм. Тэдгээрийг хоёрдугаар тайзан дээр хуулбарлах боломжгүй юм.

Танхим жижиг байх тусам аймшигтай: том танхимд хүмүүсийн царай харагдахгүй ч энд инээхгүй байгаа бүх хүнийг харж болно.

Миний тайзны хамтрагч. Тэр миний онигоог сонсоод хамгийн түрүүнд инээдэг - энэ нь таатай бас сэжигтэй.

Бид өрөөг санаж байх зуураа үүнийг шууд зохицуулна. Нэг өдрийн дараа та зөвхөн өөрийнхөө царайг л санах болно.

Тэр текстийг давтан хэлэхэд би санаа зовохгүй байгаа дүр эсгэв. Бид хоёр хоёулаа худлаа ярьж байна.

Амьтан ч байхгүй, дохио ч байхгүй, хөгжим ч байхгүй. Зүгээр л микрофон байхад л онигоо үр дүнтэй эсэхийг шууд мэдэж болно.