Iris

De lètste slag is altied neet nuudig. De regel is eenvoudig: zodra eur hand oetrèk um ‘m ‘n bietje aan te passe’, is ‘t tied um eur borstels te wasse.

Drei borstels veur alles. D’r is neet mie nuudig: ‘n set vaan twinteg weurt gekoch um de start te vertrage.

Ich wèrk allein in ‘t dagleech vanuit ‘t raam. De lamp ligk: d’r oonder liek ‘t geel werm, mer op de taofel is ‘t smerig.

Ich begin noets mit de sjets. De duusterste plek kump es ierste - vaandao kinste zien wieväöl leech euverblijf.

In waterverf is water belangrieker es verf. Bewolkt water en de helf vaan de kleure weurt gries, wie hard geer ouch probeert.

Ich sjildere vaan levende blome, neet vaan foto’s. De foto heet veur mich al besjlaote boe ‘t leech is, mer vaan ‘t leve besliss du.

De meis eerlijke fase vaan ‘t werk. Hei kins se nog ummer zeen boe ich vaan meining höb veranderd, mer dit zuls se neet in ‘t aafgemaakde sjilderie vinde.