Josie Lambert

Dat is ‘n ganse menigte volges de promenade. Drei vaan hun höbbe ‘t gefilmp en ein vaan hun zong mit — slech, luud, perfect.

In ‘t leech sjiete zou ‘n vergissing motte zien. ‘t Is ouch de insigste keer dat mien stum en mien gezich ‘t eins zien mit mekaar.

De wind nump de helf vaan ‘t geluid hei boete. Ich blief toch zinge — de take mit de wind drin is miestal de eerlike.

Ich kump hei um te oefene, want niemand luijrt opzettelik. De lui die stoppe, stoppe umtot ze dat wouwe.

Drei plaatse boe ich oefen. ‘t Lege podium is ‘t engste — gein publiek beteikent gein excuus.

Ein tweedehands interface en un geliende microfoon. Niemes in de reacties heet oets gevraog boe op ich höb opgenomme.

‘n Dekbed euver de deur, ‘n matras tege de moer. Zachte dinger verslaon dure dinger veur ‘n ierste kiek.

De wind eet de helf vaan ‘t geluid. Wat euverblijf is ‘t deil dat daodwerkelek draag — gooje praktijk veur eder kamer.

‘t Leed boeveur lui mich kinne is gesjreve tusse mien flat en mien awwe baan, in ‘n telefoon, mit de motor op de achtergroond.

Veertig pond en un werm cider. Ich zou ut toch doon veur de cider, mer de volgende locatie neet vertèlle.

Opgenome in un telefoon in ut achtervenster. ‘t Busgeluid is nog altied in de demo en ich haol ‘t neet oet.