Никита

De deadline waor gister. D’r zien lui die ‘t veuraf doen, en lui die ‘t veuraf liere oet de verhaole vaan aandere. Maar ich verleet ‘t hoes: de take zien ope, ich bin boete, ‘t is nach, lachend. "Oh, is dit vandaag?"—drei wäörd die dinsdag in un sprint make. Morge begin ich anders. Ich zeg ut precies zoeväöl keer es d’r ‘n morge is.

‘n Stand-upkomediesessie is de eerlijkste tes vaan ‘n grap: es allein dien partner lach, dan is de grap bedoeld veur uch allebei.

‘t Beste aan gepaarde optrejje is ‘t momint wienie ze allebei hun routine vergete en beginne te praote.

Ver zien d’r euvereingekomme um neet te oonderbreke. Ver höbbe ongeveer veer minute gedoord – en dat is, eerlijk gezag, un record.

Iedere keer dat ich michzelf beloof um vreug nao bed te gaon, sjik de tillefooon nog ‘n video, en nao veertig minute maak ‘t niks meer uit.

Iedere keer dat ich michzelf beloof um vreug nao bed te gaon, vraogt mien telefoon mich nog ‘n video. Veertig minute later ligk ich in ‘t duuster en lach ich um de wasbeer, wiens week duudelik erger is gewees es de miene.

Hei is ‘t altied ‘tzelfde: ‘n gang, ‘n moer en de gedachte: "Boe um doon ich dit?" ‘t Geit direk veurbij bij ‘t ierste lache.

De bèste vief minute vaan ‘n optrejje zien degene die neet gesjreve zien. Ze zien ónmeugelik te reproducere op ‘n twiede fase.

Wie kleiner de hal, wie angstiger: in ‘n groete kinste gein geziechte zien, mer hei kinste iedereen zien dee neet lach.

Mien podiumpartner. Heer is de ierste dee euver mien grappe lach – ‘t is zoewel aangenaom es verdach.

We zulle ‘t metein oplosse, onderwieles we de kamer nog herinnere. Nao ‘n daag herinners se dich allein dien eige gezich.

Heer herhaolt de teks, ich doe of ich mich gein zörg maak. We liegen allebei.

Gein bies, gein teike, gein meziek. Allein un microfoon – en geer kin direk zien of de grap wèrk of neet.