Nathan Cole

Es se nao de zonsondergang trains, weer zichbaar. ‘n Flits op ‘n foto is leuk; un leech op eur rug is ut punt.

Dezelfde bank, dezelfde volgorde, eder sessie. Routine is gein discipline; ‘t is ‘n beslissing minder um te numme.

Twee minute op de bank veurtot get begint. ‘t Is gein bigelouf — ‘t is de wissel tusse daag en sessie.

‘t Plan verandert neet mit ‘t weer. De locatie doet dat — dat is de enige toegeving die ich maak.

Ein band, eine kettlebell, een mat. Alles aanders in de kast is in ‘n gemotiveerde week gekoch.

Korter, sneller stappe in de natte. Lange stappe zien wie lui glijde, neet wie ze sneller goon.

De deur waor geslote, dus de sessie ging nao boete. ‘t Misse waor noets op de lies.

Hande ónder de sjouwers, lief in ein lijn, gein haas op de oonderkant. Tien langzaam sloeg dertig snel, elke keer.

Ich woort erg good in ‘t tèlle en neet veul aanders. Hei is wat ich noe anders zou doon.

6:40am, vors op ‘t graas, niemes in ‘t park behalve ik. Gein spiegels, gein wachriech veur de bar, gein meziek in mien oere veur de ierste tien minute — gewoen aoseme. De bars zien kawd genóg um pijn te doen en ik vind dit nog ummertouw mie es welke sportsjaol daan ouch. Es dien mörge zwoer veult, repareer daan neet de ganse daag. Bij gewoen dien sjoene aan en gaon nao boete.

Bank, deadlift, krulle, pull-ups, stretch — dat is de ganse sessie, niks fancy. Vijf beweginge, veertig minute, gein telefoon tusse de sets. Geer heet neet edere waek un nuuj programma nuudig. Geer mot dezelfde vief dinger drie maond lang goed gedoon were.

Warm op zoe wie ‘t tèlt, en nog veer. Gein vaan ze geit euver apparatuur.