Josie Lambert

Dat ass eng voll Masse no Strandpromenade-Standarden. Dräi vun hinnen hunn et gefilmt, an ee vun hinnen huet matgesongen - schlecht, haart, perfekt.

An d'Liicht ze schéissen soll e Feeler sinn. Et ass och déi eenzeg Kéier wou meng Stëmm a mäi Gesiicht matenee stëmmen.

De Wand hëlt d'Halschent vum Toun hei dobaussen. Ech sangen trotzdem weider - d'Opnam mam Wand ass normalerweis déi éierlech.

Ech kommen hei fir ze üben, well keen absichtlech zoulauschtert. Déi Leit, déi ophalen, halen op, well se et wollten.

Dräi Plazen, wou ech üben. Déi eidel Bühn ass am grujelegsten - kee Publikum bedeit keng Excuse.

Een Occasiouns-Interface an e geléinte Mikro. Keen an de Kommentarer huet jeemools gefrot, mat wat ech opgeholl hunn.

Eng Bettdecken iwwer der Dier, eng Matratz géint d'Mauer. Weich Saachen schloe besser wéi deier Saachen fir en éischte Bléck.

De Wand ësst d'Halschent vum Toun. Wat iwwreg bleift ass den Deel, deen tatsächlech dréit - eng gutt Übung fir all Raum.

D'Lidd, fir dat d'Leit mech kennen, gouf tëscht menger Wunneng a menger aler Aarbechtsplaz op en Telefon geschriwwen, mam Motor am Hannergrond.

Véierzeg Pond an e waarme Cider. Ech géif et ëmmer nach fir de Cider maachen, awer sot et net der nächster Plaz.

Opgeholl op engem Telefon um hënneschte Fënster. Den Busgeräisch ass nach ëmmer an der Demo an ech huelen en net eraus.