Полина

Deen eenzegen éierleche Wénkel fir en Hond ass vu Broschthéicht. Vun uewen fotograféiert Dir d'Hausdéier; vun ënnen fotograféiert Dir säi Charakter.

Deng Pläng goufe vum Hond ofgesot: si huet sech als éischt néiergeluecht, dat heescht, si ass déi nächst Stonn beschäftegt. D'Tosya féiert mech eraus, net ëmgedréint: déiselwecht Ronn ronderëm de Park, awer an den Sonnenënnergang, net an den Telefon. Vertrauen ass, wann si sech net aus den Äerm erauszitt, mä roueg bleift. Si brauch manner wéi si mengt: e Gaart, Gras an eng hallef Stonn un hirer Säit.

Ech hunn d'Schossel op de Buedem gestallt, an dann huet si eppes gemaach, wat hir keen geléiert huet. Ech laachen nach ëmmer.

Si reagéiert net op d'Musek, mä drop, datt ech mech beweegen. Streng geholl ass si net déi, déi danzt.

En Hond statesch ze schéissen ass sënnlos: si poséieren net, si existéieren. De Schoss kënnt ëmmer beim éischte Schrëtt eraus.

Si huet guer keng Angscht viru Mënschen. Si huet Angscht virum Staubsauger, dem Hoerrockner an enger bestëmmter Täsch.

Si danzt net zur Musek, mee zur Tatsaach, datt ech opgestan sinn. Fir éierlech ze sinn, si ass hei net d'Choreographin.