Никита

Terminus heri erat. Sunt qui id antea faciunt, et sunt qui de "antea" ex fabulis aliorum discunt. Sed domo exii: officia aperta sunt, foris sum, nox est, rideo. "Oh, estne hoc hodie?" — tria verba quae diem Martis in cursum celerem vertunt. Cras aliter incipiam. Id toties dico quot cras est.

Sessio comoediae scaenicae est honestissimum ioci experimentum: si solus socius ridet, iocus ambobus destinatus erat.

Optimum de binis spectaculis est momentum cum uterque consuetudinem suam obliviscitur et vere loqui incipit.

Convenimus nos non interrumpere. Quattuor fere minuta duravimus—quod, re vera, recordum est.

Quotiescumque mihi promitto me mature cubitum iturum, telephonum aliud video proponit, et post quadraginta minuta non amplius refert.

Quotiescumque mihi promitto me mature cubitum iturum, telephonum meum me alio video admonet. Quadraginta minutis post, in tenebris iaceo, procyonem ridens, cuius hebdomas manifeste peior quam mea fuit.

Semper hic idem est: vestibulum, paries, et cogitatio, "Cur hoc etiam facio?" Primo risu transit.

Optima quinque minuta spectaculi ea sunt quae non scripta sunt. Impossibile est ea in secunda scaena replicari.

Quo minor aula, eo terribilior: in magna facies videre non potes, hic autem omnes qui non rident videre potes.

Socius meus scaenicus. Primus est qui iocis meis ridet—quod et iucundum et suspectum est.

Statim rem componemus, dum adhuc cubiculum meminimus. Post diem, tantum vultum tuum memineris.

Nuntium repetit, ego me non sollicitam simulare. Ambo mentimur.

Nullum animal, nullum signum, nulla musica. Microphonum tantum—et statim intellegere potes utrum iocus proficiat necne.