Полина

Hundurinn aflýsti áætlunum þínum: hún lagðist fyrst niður, sem þýðir að hún er upptekin næsta klukkutímann. Tosya fer með mig út, ekki öfugt: sama hringinn í garðinum, en út í sólarlagið, ekki inn í símann. Traust er þegar hún kippist ekki úr faðmi þínum, heldur heldur ró sinni. Hún þarfnast minna en hún heldur: garðs, grasflöt og hálftíma við hlið sér.

Ég setti skálina á gólfið og svo gerði hún eitthvað sem enginn hafði kennt henni. Ég er enn að hlæja.

Hún bregst ekki við tónlistinni, heldur við því að ég byrja að hreyfa mig. Strangt til tekið er það ekki hún sem dansar.

Það er tilgangslaust að skjóta hund kyrrstætt: þeir pósa ekki, þeir eru til. Skotið kemur alltaf út í fyrsta skrefi.

Hún er alls ekki hrædd við fólk. Hún er hrædd við ryksuguna, hárþurrkuna og einn ákveðinn poka.

Hún dansar ekki við tónlistina, heldur við þá staðreynd að ég stóð upp. Satt að segja er hún ekki danshöfundurinn hér.