Никита

Skilafrestur var í gær. Það eru þeir sem gera það fyrirfram og þeir sem læra um „fyrirfram“ af sögum annarra. En ég fór að heiman: verkefnin eru laus, ég er úti, það er nótt, hlæjandi. „Ó, er þetta í dag?“ – þrjú orð sem breyta þriðjudegi í spretthlaup. Á morgun byrja ég öðruvísi. Ég segi það nákvæmlega eins oft og það er morgundagur.

Uppistand er heiðarlegasta prófraunin á brandara: ef aðeins maki þinn hlær, þá var brandarinn ætlaður ykkur báðum.

Það besta við paraðar sýningar er sú stund þegar þau bæði gleyma rútínunni sinni og byrja að tala saman af alvöru.

Við samþykktum að trufla ekki. Við entist í um fjórar mínútur – og það er, satt best að segja, met.

Í hvert skipti sem ég lofa sjálfum mér að fara snemma að sofa, þá birtir síminn annað myndband og eftir fjörutíu mínútur skiptir það ekki lengur máli.

Í hvert skipti sem ég lofa sjálfum mér að fara snemma að sofa birtir síminn minn annað myndband. Fjörutíu mínútum síðar ligg ég í myrkrinu og hlæ að þvottabjörninum sem hefur greinilega átt verri viku en ég.

Það er alltaf það sama hér: gangur, veggur og hugsunin: „Af hverju er ég eiginlega að gera þetta?“ Hún hverfur strax við fyrsta hlátur.

Bestu fimm mínúturnar af sýningu eru þær sem eru ekki skrifaðar. Þær eru ómögulegar að endurtaka á öðru sviði.

Því minni sem salurinn er, því ógnvænlegri: í stórum sérðu engin andlit, en hér sérðu alla sem eru ekki að hlæja.

Sviðsfélagi minn. Hann er fyrstur til að hlæja að bröndurunum mínum — það er bæði ánægjulegt og grunsamlegt.

Við reddum þessu strax, meðan við enn munum eftir herberginu. Eftir sólarhring manstu bara eftir þínu eigin andliti.

Hann endurtekur textann, ég læt eins og ég hafi ekki áhyggjur. Við erum bæði að ljúga.

Ekkert dýr, ekkert skilti, engin tónlist. Bara hljóðnemi — og þú sérð strax hvort brandarinn virkar eða ekki.