Ганна

Það er ógnvænlegra að lesa upphátt en að skrifa. En þú heyrir strax hvar textinn er gallaður.

Þrír hlutir með bókamerkjum einhvers staðar í miðjunni. Og ég veit enn ekki hvort ég muni skoða þá aftur.

Bókamerki á hundraðustu síðu þýðir að bókin var yfirgefin þar. Ég á þrjár af þeim — og allar þrjár bíða eftir sínum tíma.

Ég skrifa ekki í spássíurnar eða brjót síðurnar saman. Í staðinn er ég með kassa og öll bókamerkin koma einhvers staðar frá.

Ég slökkva á loftljósinu. Ein lampi og herbergið minnkar og bókin verður nær.

Ég undirstrika með blýanti og kem aftur eftir ár. Það áhugaverðasta er þegar maður skilur ekki af hverju maður undirstrikaði það.

Tuttugu mínútum fyrir nokkuð annað. Lestur eftir vinnu er næstum aldrei fyrir hana, en alltaf fyrir hana.

Heima þvæ ég upp, og hér snertir mig enginn. Það er best að lesa þar sem engin heimilisstörf eru.

Ekki það besta í lífinu, en það eru þeir sem ég kem alltaf aftur og aftur að. Þetta eru aðrir listar og sá seinni er heiðarlegri.