Ксения

Bestu tuttugu mínúturnar dagsins eru þegar öllu er lokið og þú getur bara staðið þarna. Það er hvíld, ekki að liggja á símanum þínum.

Klukkutíminn fyrir æfingar fer ekki í hnakkinn. Fyrst eru hófarnir, svo hálsinn, svo allt annað – og þá fyrst er hægt að ríða hvert sem er.

Hestur skynjar þig áður en þú stígur á bak. Á meðan ég geng niður ganginn með beislinu getur hún þegar séð hvort ég er rólegur eða að flýta mér. Fyrsta snerting, síðan skipun: hönd á hálsinn er samtal, ekki klapp. Þú velur ekki veðrið, þú velur þitt form. Æfing sem er misst af vegna rigningar er ekki enduráætluð; hún hverfur. Ganga er líka vinna: hálftími fer í upphitun og göngu.

Héðan má sjá það sem ekki má sjá úr stúkunni: leikmennirnir eru ekki að elta boltann, heldur út í tómt rými þar sem boltinn mun fljúga.

Æfingar eru fyrir þessar sekúndur. Í ræktinni endurtekurðu hreyfingu hundrað sinnum, svo hér þarftu ekki að hugsa um hana einu sinni.

Að dæma leik er erfiðara en að spila: þú hleypur alveg jafn mikið, en þú mátt ekki gera eitt einasta mistök. Fimm kílómetrar í hverjum leik og ekki eitt einasta brot.

Þetta lítur fallega út á myndinni en er erfitt í raunveruleikanum: hesturinn ber þyngd sína á afturfótunum og það er ekki hægt að gera það oft — liðirnir eru ekki úr gúmmíi.

Stökkið virðist hratt en í raun er það mýkra en brokkið: það hefur flugfasa og bak knapans hvílir.

Stökkið er mýkra en brokkið: það hefur flugfasa og bakið hvílist. Það er bara ógnvekjandi fyrstu fimm skiptin.