Josie Lambert

Iso é unha multitude chea para os estándares do paseo marítimo. Tres deles gravárono e un deles cantou xuntos, mal, alto, perfectamente.

Disparar cara á luz debería ser un erro. Tamén é o único momento en que a miña voz e a miña cara concordan.

O vento leva a metade do son aquí. Eu sigo cantando de todos os xeitos; a versión con vento dentro adoita ser a máis sincera.

Veño aquí a practicar porque ninguén escoita a propósito. A xente que para, para porque quería.

Tres lugares onde practico. O escenario baleiro é o que máis medo dá: se non hai público, non hai escusa.

Unha interface de segunda man e un micrófono prestado. Ninguén nos comentarios preguntou nunca en que gravei.

Un edredón sobre a porta, un colchón contra a parede. As cousas brandas superan ás caras á primeira.

O vento cómese a metade do son. O que queda é a parte que realmente o transporta: unha boa práctica para calquera habitación.

A canción pola que a xente me coñece foi escrita entre o meu piso e o meu antigo traballo, nun teléfono, co motor de fondo.

Corenta libras e unha sidra quente. Eu aínda o faría pola sidra, pero non digas onde está o seguinte local.

Gravado nun teléfono na ventá traseira. O ruído do autobús aínda está na maqueta e non o vou eliminar.