Мирон

Aquí non te podes agochar detrás dun micrófono: o corredor amplifícase por si só. Por primeira vez na miña vida, escoitei a miña propia voz dende a parede oposta.

Saín cunha camiseta gris porque tería pensado na roupa con outra cousa. Debería haber o menor número posible de cousas que interfiran co escenario.

Comezo a cantar en voz baixa, case nun susurro. A voz é un músculo: esforzala demasiado antes dunha actuación significa arruinar as dúas primeiras cancións.

Os vinte minutos máis longos da miña vida. Sempre os paso de costas ao espello; se non, empezo a arranxar cousas que ninguén verá.

Desde aquí pódese ver unha proporción xusta: unha persoa no escenario e cen que viñeron escoitar. Por iso dá medo.

Non se precisa un espello con luces para a beleza. Vouche dicir o que fago neses vinte minutos antes de saír.

Escoitan cincuenta actuacións ao día. Sabes o que os esperta? Non é o volume. É a primeira frase suave.

Unha percha con traxes, un espello e unha cunca de café frío. Sen romance, e iso é o que máis me gusta.

O silencio máis terrorífico na vida dun cantante non é o do público, senón eses tres segundos mentres se miran.

O principal erro que cometen os principiantes é mantelo lonxe "para que pareza bonito". Isto fai que a voz sexa fina e non alta.

Tres chegan para a metade das cancións que sabes de memoria. O resto son decoracións.

A primeira gravación, feita na cociña cun micrófono prestado. Imposible de escoitar, imposible de tirar.

A metade do traballo consiste en quitarse os auriculares e escoitar sen eles. Os altofalantes menten menos.

Cen segundos, unha toma, sen edición. Así é como soa na sala.

A mellor toma case sempre é a segunda. A primeira é un quecemento, a terceira é un verdadeiro esforzo.

A segunda opción é máis lenta. Deixarei as dúas; a ver como cambia o mesmo.

Comprobo cancións sobre a marcha. Se non van ben, significa que o ritmo non é o correcto.

Gravo entre a neveira e a xanela. A acústica é mellor aquí que na habitación: os mobles tapizados absorben o son.