Никита

A data límite era onte. Hai quen o fai con antelación e quen aprende sobre "con antelación" a partir das historias doutras persoas. Pero eu saín da casa: as tarefas están abertas, estou fóra, é de noite, rindo. "Ah, é hoxe?", tres palabras que converten o martes nun sprint. Mañá comezarei doutro xeito. Dígoo exactamente tantas veces como mañá hai.

Unha sesión de monólogos cómicos é a proba máis honesta dun chiste: se só ri a túa parella, entón o chiste era para ambos.

O mellor das actuacións en parella é o momento no que ambos se esquecen da súa rutina e comezan a falar de verdade.

Acordamos non interromper. Duramos uns catro minutos, e iso, sinceramente, é un récord.

Cada vez que me prometo a min mesmo ir para a cama cedo, o teléfono pon outro vídeo e, despois de corenta minutos, xa non importa.

Cada vez que me prometo ir para a cama cedo, o meu teléfono móstrame outro vídeo. Corenta minutos despois, estou deitada na escuridade, rindo do mapache, cuxa semana foi claramente peor que a miña.

Sempre é o mesmo aquí: un corredor, unha parede e o pensamento: "Por que fago isto?". Pasa xusto á primeira gargallada.

Os mellores cinco minutos dunha actuación son os que non están escritos. Son imposibles de replicar nun segundo escenario.

Canto máis pequeno sexa o salón, máis medo terá: nun grande non se ven as caras, pero aquí pódese ver a todo o mundo que non está rindo.

O meu compañeiro de escena. É o primeiro en rir das miñas bromas; resulta agradable e sospeitoso ao mesmo tempo.

Arranxarémolo de inmediato, mentres aínda lembramos a habitación. Despois dun día, só recordas a túa propia cara.

El repite a mensaxe, eu fago coma se non me preocupase. Ambos estamos mentindo.

Sen animais, sen sinal, sen música. Só un micrófono... e podes saber de inmediato se a broma funciona ou non.