Алина

Entre estas dúas tomas hai corenta minutos e unha decatación de que a idea era mala desde o principio.

Un xesto de "aprobar" é o meu xesto de "explicareino todo agora". Normalmente vai seguido dunha historia da que teño a culpa.

Foi máis doado chamar: despois de catro minutos, expliquei por que non lle enviei unha mensaxe. Camino e remato a conversa: o correo de voz ségueme ata a tenda e para no semáforo. "Escoitei" e silencio. Ás veces a resposta é só unha cara sorridente. Mañá enviarei unha mensaxe. Non o farei.

Eu adoitaba fotografar durante o día porque "é máis correcto". Pero pásanme cousas raras pola noite, así que agora fotografo pola noite.

Todas as conversas importantes da miña vida teñen lugar de pé no medio da cociña, cunha chaleira a piques de ferver.

Entre a porta e o coche, fixéronme tres preguntas. Volvín unha hora despois.

Dixen na casa: saio cinco minutos. Da porta ao coche: tres preguntas, dous paquetes e un aniversario, que, por suposto, esquecín. Total: unha hora.