Josie Lambert

Dat is in folle mannichte neffens boardwalk-noarmen. Trije fan harren filmden it, en ien fan harren song mei - min, lûd, perfekt.

Yn it ljocht sjitten moat in flater wêze. It is ek de ienige kear dat myn stim en myn gesicht mei-inoar oerienkomme.

De wyn nimt de helte fan it lûd hjir op. Ik bliuw dochs sjongen - de opname mei de wyn deryn is meastal de earlike.

Ik kom hjir om te oefenjen, om't nimmen mei opsetsin lústeret. De minsken dy't stopje, stopje om't se it sels woenen.

Trije plakken dêr't ik oefenje. It lege poadium is it engst - gjin publyk betsjut gjin ekskús.

Ien twaddehâns ynterface en in liende mikrofoan. Nimmen yn 'e reaksjes hat ea frege wêr't ik mei opnommen haw.

In tekk oer de doar, in matras tsjin 'e muorre. Sêfte dingen binne better as djoere dingen foar in earste ynstânsje.

De wyn yt de helte fan it lûd op. Wat oerbliuwt is it diel dat eins draacht - goede oefening foar elke keamer.

It ferske dêr't minsken my fan kenne, waard skreaun tusken myn appartemint en myn âlde baan, yn in tillefoan, mei de motor op 'e eftergrûn.

Fjirtich pûn en in waarme cider. Ik soe it noch altyd dwaan foar de cider, mar fertel it net oan de folgjende lokaasje.

Opnommen yn in tillefoan by it efterrút. It buslûd is noch yn 'e demo en ik helje it net út.