Рита

It dreechste fan dizze oefening is dat jo it delsette kinne. De amer sil nergens hinne gean, en jo earms sille úteinlik rêst krije.

Jo kinne net lang folle boarsten drage. Jo sette se deryn of helje se derút - jo lichem hat gjin oare opsjes.

It is in grappich byld en akkuraat: eangst is as jo in folle amer drage en jo binne bang dat jo it morse, ek al frege nimmen jo om it te dragen.

In lege jûn is gjin leechte, mar in plak dêr't jo wat delsette kinne. Meastentiids komt dêr wat goeds telâne.

En ik sil it net ôfmeitsje. In ûnfoltôge list is earliker: it lit sjen wat wichtich is en wat der foar de show tafoege is.

Sliepe, in kuierke, en ien persoan dêr'tsto op elk momint in berjocht nei stjoere kinst. De rest is gewoan in trúk.

It wie net de ynspanning dy't my rêde, mar de tajaan dat de dei mislearre wie. Dêr begjint it meastal te slagjen.

Omdat ik earne lêzen haw dat alle suksesfolle minsken dit dogge. Ik sil jo fertelle hoe't it einige.

Ik praat tsjin de kamera as wie it de persoan foar my. Oars wurdt it in lêzing, en nimmen hat der ien frege.

Ik sil it jo earlik fertelle, en net sa't it normaal ferteld wurdt yn petearen oer produktiviteit.

Ik skriuw gjin gearfetting fan 'e dei, mar trije rigels: wat der bard is, wat ik fiel, wat dernei komt. Mear is net nedich.

De earste tritich minuten binne skermfrij. Net foar dissipline: it brein moat wekker wurde foardat der wat yn dien wurdt.