Алина

Tusken dizze twa shots sitte fjirtich minuten en ien besef dat it idee fan it begjin ôf min wie.

In tomme omheech is myn "ik sil no alles útlizze"-gebaar. It wurdt meastentiids folge troch in ferhaal dêr't ik de skuld fan haw.

It wie makliker om te skiljen: nei fjouwer minuten ferklearje ik wêrom't ik gjin berjocht stjoerd haw. Ik rin en meitsje it petear ôf - de voicemail folget my nei de winkel en stoppet by it ferkearsljocht. "Lústere" en stilte. Soms is it antwurd gewoan in laitsjend gesicht. Ik sil moarn in berjocht stjoere. Ik sil it net dwaan.

Ik skeat eartiids oerdeis, om't "it korrekter is." Mar der barre my jûns frjemde dingen, dus no sjit ik jûns.

Alle wichtige petearen fan myn libben fine plak midden yn 'e keuken, mei in wetterketel dy't hast oan 'e kook stiet.

Tusken de doar en de auto stelden se my trije fragen. Ik kaam in oere letter werom.

Ik sei thús: ik gean fiif minuten út. Fan 'e doar nei de auto - trije fragen, twa pakketten, en ien jierdei, dy't ik fansels fergetten bin. Totaal: in oere.