Ксения

De bêste tweintich minuten fan 'e dei binne as alles al dien is en jo dêr gewoan stean kinne. Dat is rêst, net op jo tillefoan lizze.

It oere foar de training wurdt net op it seal trochbrocht. Earst de hoeven, dan de nekke, dan al it oare - en pas dan kinne jo oeral ride.

In hynder fernimt dy foardatsto opsteanst. Wylst ik mei it teugeltsje troch it paad rin, kin se al fernimme oft ik kalm bin of haast haw. Earst kontakt, dan in kommando: in hân op 'e nekke is in petear, gjin streling. Do kiesst net it waar, do kiesst dyn foarm. In trainingssesje dy't mist wurdt fanwegen rein wurdt net opnij pland; it ferdwynt. Kuierjen is ek wurk: in heal oere wurdt bestege oan it opwaarmjen en kuierjen.

Fan hjirút kinne jo sjen wat jo net fan 'e tribune kinne sjen: de spilers rinne net efter de bal oan, mar nei de lege romte dêr't de bal fleane sil.

Trainen is foar dizze sekonden. Yn 'e gym werhelje jo in beweging hûndert kear, dus hjir hoege jo der net ien kear oer nei te tinken.

In wedstriid skiedsrjochterje is dreger as spyljen: jo rinne likefolle, mar jo meie gjin inkele flater meitsje. Fiif kilometer per wedstriid en gjin inkele break.

It sjocht der moai út op 'e foto, mar it is dreech yn werklikheid: it hynder stipet syn gewicht op syn efterpoaten, en dat kinst net faak dwaan - syn gewrichten binne net fan rubber makke.

De galop liket rap, mar yn werklikheid is it sêfter as de draf: it hat in flechtfaze, en de rêch fan 'e ruter rêst.

De galop is sêfter as de draf: it hat in flechtfaze, en de rêch rêstet. It is allinnich de earste fiif kear eng.