Hví eg valdi eitt lív á hjólum

Tá fólk spyrja meg, hví eg havi brúk fyri einum bussi, smílist eg bara. Tað er ikki bara flutningur, tað er mítt heim, mín skrivstova, mítt frælsi. Eg vakni, geri songina og geri so av, hvar eg skal fara í dag. Eg má vera við sjógvin, og um nakrar tímar - onkustaðni í haganum, við útsýni yvir fjøllini. Tað er ein ólýsandi kensla, tá hvør dagur er eitt nýtt stað, nýggj fólk, nýggjar kenslur. Mítt vlog-cam er altíð klárt at fanga hesar løturnar, og flaggskips-svarti hjálpir til at rætta tað alt um náttina, undir stjørnunum. Eg minnist einaferð, at eg stóð fastur í eini bygd orsakað av einum regni. Eg hugsaði, tað er tað, heimsins endi. Men tey lokalu hjálptu mær, borðreiddu mær við te, fortaldu mær so nógvar søgur! Hetta er ikki tað, tey geva tær á einum hotelli. Hetta er veruligt lív, uttan glans, men við nógvum kenslum. Bussurin gevur mær møguleikan ikki bara at ferðast, men at liva hesa ferðina. Og hvat merkir satt frælsi fyri teg?