Полина

تنها زاویه مناسب برای عکاسی از یک سگ، از ارتفاع سینه اوست. از بالا، شما شخصیت حیوان خانگی را ثبت می‌کنید؛ از پایین، شخصیت او را.

برنامه‌هایت توسط سگ لغو شد: او اول دراز کشید، یعنی ساعت بعد سرش شلوغ است. توسیا من را بیرون می‌برد، نه برعکس: همان دور زدن در پارک، اما به سمت غروب آفتاب، نه به سمت تلفن. اعتماد زمانی است که او از آغوشت بیرون نمی‌آید، بلکه آرام می‌ماند. او به کمتر از آنچه فکر می‌کند نیاز دارد: یک حیاط، چمن و نیم ساعت کنارش.

کاسه را روی زمین گذاشتم و بعد او کاری را انجام داد که هیچ‌کس به او یاد نداده بود. هنوز دارم می‌خندم.

او به موسیقی واکنش نشان نمی‌دهد، بلکه به این واقعیت که من شروع به حرکت می‌کنم واکنش نشان می‌دهد. به طور دقیق، او کسی نیست که می‌رقصد.

عکاسی از یک سگ به صورت ایستا بی‌معنی است: آنها ژست نمی‌گیرند، آنها وجود دارند. عکس همیشه در همان قدم اول گرفته می‌شود.

او اصلاً از آدم‌ها نمی‌ترسد. او از جاروبرقی، سشوار و یک کیسه‌ی خاص می‌ترسد.

او نه با موسیقی، بلکه با این واقعیت که من ایستادم می‌رقصد. راستش را بخواهید، او طراح رقص اینجا نیست.