Никита

مهلت دیروز بود. کسانی هستند که این کار را از قبل انجام می‌دهند، و کسانی که از داستان‌های دیگران در مورد «از قبل» یاد می‌گیرند. اما من از خانه بیرون رفتم: کارها باز است، من بیرون هستم، شب است، می‌خندم. "اوه، امروز امروز است؟" - سه کلمه‌ای که سه‌شنبه را به یک مسابقه سرعت تبدیل می‌کند. فردا متفاوت شروع خواهم کرد. من این را دقیقاً به تعداد دفعاتی که فردایی وجود دارد، می‌گویم.

یک جلسه استندآپ کمدی صادقانه‌ترین آزمون یک شوخی است: اگر فقط شریک زندگی‌تان بخندد، پس شوخی برای هر دوی شما در نظر گرفته شده است.

بهترین چیز در مورد اجراهای دو نفره لحظه‌ای است که هر دوی آنها روتین خود را فراموش می‌کنند و شروع به صحبت واقعی می‌کنند.

ما توافق کردیم که حرفشان را قطع نکنیم. حدود چهار دقیقه دوام آوردیم - و راستش را بخواهید، این یک رکورد است.

هر بار که به خودم قول می‌دهم زود بخوابم، گوشی یک ویدیوی دیگر را پخش می‌کند و بعد از چهل دقیقه دیگر هیچ اهمیتی ندارد.

هر بار که به خودم قول می‌دهم زود بخوابم، گوشی‌ام ویدیوی دیگری را نشانم می‌دهد. چهل دقیقه بعد، در تاریکی دراز کشیده‌ام و به راکون می‌خندم، راکونی که مشخصاً هفته‌اش از من بدتر بوده است.

اینجا همیشه همینطور است: یک راهرو، یک دیوار، و این فکر که «اصلاً چرا دارم این کار را می‌کنم؟» درست با اولین خنده از ذهنم می‌گذرد.

بهترین پنج دقیقه‌ی یک اجرا، آن‌هایی هستند که نوشته نشده‌اند. تکرارشان روی صحنه‌ی دوم غیرممکن است.

هر چه سالن کوچک‌تر باشد، ترسناک‌تر است: در سالن بزرگ نمی‌توانید چهره‌ها را ببینید، اما اینجا می‌توانید همه کسانی را که نمی‌خندند ببینید.

شریک صحنه‌ی من. او اولین کسی است که به جوک‌های من می‌خندد - این هم خوشایند است و هم مشکوک.

ما همین الان، تا وقتی که هنوز اتاق را به خاطر داریم، آن را مرتب می‌کنیم. بعد از یک روز، فقط قیافه‌ی خودت را به یاد می‌آوری.

او متن را تکرار می‌کند، من وانمود می‌کنم نگران نیستم. هر دوی ما دروغ می‌گوییم.

نه حیوانی، نه تابلویی، نه موسیقی‌ای. فقط یک میکروفون - و فوراً می‌توانید بفهمید که آیا شوخی درست از آب درآمده یا نه.