Рита

سخت‌ترین قسمت این تمرین این است که به خودتان اجازه دهید سطل را زمین بگذارید. سطل جایی نمی‌رود و بالاخره بازوهایتان استراحت می‌کنند.

شما نمی‌توانید سینه‌های پر را برای مدت طولانی تحمل کنید. یا آنها را داخل می‌گذارید یا آنها را بیرون می‌آورید - بدن شما گزینه دیگری ندارد.

تصویر خنده‌دار و دقیقی است: اضطراب یعنی وقتی یک سطل پر را حمل می‌کنی و می‌ترسی که آن را بریزی، حتی با اینکه کسی از تو نخواسته آن را حمل کنی.

یک عصر خالی، تهی بودن نیست، بلکه جایی است که می‌توانید چیزی در آن بگذارید. معمولاً چیز خوبی آنجا پیدا می‌شود.

و من آن را تمام نمی‌کنم. یک لیست ناتمام صادقانه‌تر است: نشان می‌دهد چه چیزی مهم است و چه چیزی برای نمایش اضافه شده است.

خواب، پیاده‌روی و یک نفر که بتوانید هر زمان به او پیامک بدهید. بقیه‌اش فقط یک ترفند است.

این تلاش نبود که مرا نجات داد، بلکه پذیرش این بود که آن روز شکست خورده‌ام. معمولاً از همین جاست که موفقیت شروع می‌شود.

چون یه جایی خوندم که همه آدم‌های موفق این کار رو می‌کنن. بهت می‌گم که آخرش چی شد.

من طوری با دوربین صحبت می‌کنم که انگار شخص روبروی من است. در غیر این صورت، تبدیل به یک سخنرانی می‌شود و هیچ‌کس هم درخواست سخنرانی نکرده است.

صادقانه به شما می‌گویم، و نه به آن شکلی که معمولاً در مکالمات مربوط به بهره‌وری گفته می‌شود.

خلاصه‌ی آن روز را نمی‌نویسم، بلکه سه خط می‌نویسم: چه اتفاقی افتاد، چه احساسی دارم، قدم بعدی چیست. بیشتر از این لازم نیست.

سی دقیقه اول بدون صفحه نمایش است. نه برای نظم و انضباط: مغز قبل از اینکه چیزی به آن وارد شود، باید بیدار شود.