Ксения

بهترین بیست دقیقه روز زمانی است که همه چیز از قبل انجام شده و شما فقط می‌توانید همانجا بایستید. این یعنی استراحت، نه اینکه لم بدهید و پشت تلفن همراهتان بنشینید.

یک ساعت قبل از تمرین صرف زین نمی‌شود. اول سم‌ها، بعد گردن، بعد هر چیز دیگری - و تنها در این صورت می‌توانید به هر جایی که می‌خواهید اسب سواری کنید.

اسب قبل از اینکه سوار شوید، شما را حس می‌کند. در حالی که من با افسار در راهرو قدم می‌زنم، او می‌تواند از قبل تشخیص دهد که آیا آرام هستم یا عجله دارم. اول تماس، سپس یک دستور: دست روی گردن، مکالمه است، نه نوازش. شما آب و هوا را انتخاب نمی‌کنید، فرم خود را انتخاب می‌کنید. یک جلسه تمرینی که به دلیل باران از دست می‌رود، دوباره برنامه‌ریزی نمی‌شود؛ ناپدید می‌شود. پیاده‌روی نیز کار است: نیم ساعت صرف گرم کردن و پیاده‌روی می‌شود.

از اینجا می‌توانید چیزی را ببینید که از روی سکوها نمی‌توانید ببینید: بازیکنان دنبال توپ نمی‌دوند، بلکه به سمت فضای خالی که توپ از آنجا پرواز خواهد کرد، می‌دوند.

تمرین برای همین ثانیه هاست. در باشگاه، شما یک حرکت را صد بار تکرار می کنید، پس اینجا حتی یک بار هم لازم نیست به آن فکر کنید.

داوری یک بازی سخت‌تر از بازی کردن است: شما به همان اندازه می‌دوید، اما نمی‌توانید حتی یک اشتباه هم مرتکب شوید. پنج کیلومتر در هر مسابقه و بدون حتی یک استراحت.

در عکس زیبا به نظر می‌رسد، اما در واقعیت سخت است: اسب وزن خود را روی پاهای عقبش تحمل می‌کند، و شما نمی‌توانید اغلب این کار را انجام دهید - مفاصل آن از لاستیک ساخته نشده‌اند.

تاخت و تاز سریع به نظر می‌رسد، اما در واقع از یورتمه نرم‌تر است: یک مرحله پرواز دارد و پشت سوارکار تکیه می‌دهد.

تاخت و تاز نرم‌تر از یورتمه است: یک مرحله پرواز دارد و کمر در حالت استراحت قرار می‌گیرد. فقط پنج بار اول ترسناک است.