Josie Lambert

Haizeak soinuaren erdia hartzen du hemen. Nolanahi ere, abesten jarraitzen dut — haizea barne hartzen duen bertsioa izaten da normalean zintzoa.

Hona praktikatzera etortzen naiz inork ez duelako nahita entzuten. Gelditzen direnek, nahi izan dutelako gelditzen dira.

Hiru leku praktikatzen ditut. Eszenatoki hutsa da beldurgarriena — publikorik ez izateak aitzakiarik ez izatea esan nahi du.

Bigarren eskuko interfaze bat eta maileguan hartutako mikrofono bat. Iruzkinetan inork ez dit inoiz galdetu zertan grabatu dudan.

Edredoi bat ate gainean, koltxoi bat hormaren kontra. Gauza bigunek gauza garestiak gainditzen dituzte lehenengo saiakeran.

Haizeak soinuaren erdia irensten du. Geratzen dena benetan garraiatzen duen zatia da — praktika ona edozein gelarako.

Jendeak ezagutzen nauen abestia nire pisuaren eta nire lan zaharraren artean idatzi nuen, telefono batean, motorra atzealdean nuela.

Berrogei kilo eta sagardo bero bat. Sagardoagatik egingo nuke oraindik, baina ez esan hurrengo tokia.

Atzeko leihoan dagoen telefono batean grabatua. Autobusaren zarata oraindik demoan dago eta ez dut kenduko.