Глеб

Bostehun eta hirurogeita bost urte, Adomnan monjea. Sarrera honek mila bostehun urtez luzatzen den istorio baten hasiera markatzen du.

Berriro kontatu nuen, beharrezkoak ez ziren xehetasun guztiak kenduz. Bizitzako lerro bat geratu zen —eta mila bostehun urteko susmoak—.

Liburu zahar bat beste norbaiten bizitza da: izkina zimurtu batek eta ahaztutako txartel batek irakurleaz hitz egiten dute. Kale aldapatsua ez da kasualitatea: hiria ura, defentsa eta lurraren prezioagatik igo zen. Harri bat harlanduaren arabera datatzen da: blokearen tamainak eta junturak adina esango dute, dokumentu gisa bezala. Igo eta ikusi: goitik, hiria eraztunetan nola hazi zen ikus dezakezu.

Museoak aspergarriak ez dira objektuak aspergarriak direlako. Azalpen-oharrak lankideentzat idatzita daudelako, ez zuretzat.

Iragana lasai eta geldo gisa irudikatzen da. Egia esan, merkatu kalea hain zaratatsua zen, ezen merkatariek eguerdirako ahotsa galtzen baitzuten.

Ohikoa da iragana lasai eta geldi gisa imajinatzea. Baina XIV. mendeko erosketa kalea hain zegoen jendez gainezka, ezen gaur egun hiria irakurketa-gela bat baita gertu: denek prezioak oihuka esaten zituzten aldi berean, eta inork ez zuen ilaran itxaroten.

Edinburgoko espaloian dagoen bihotz mosaiko bat. Garai batean espetxe bat zegoen toki honetan, eta jendeak oraindik ere zorte ona emateko tu egiten du barrura.

Tradizioak berrehun urte besterik ez ditu, baina antzinakoa dirudi. Horrela funtzionatzen du edozein ohiturak: asmatu baino azkarrago zahartzen da.