Никита

Atzo zen epea. Badaude aldez aurretik egiten dutenak, eta beste pertsonen istorioetatik "aurrez" ikasten dutenak. Baina etxetik irten nintzen: zereginak irekita daude, kanpoan nago, gaua da, barre egiten. "Ai, gaur al da hau?" —asteartea sprint bihurtzen duten hiru hitz. Bihar beste modu batera hasiko naiz. Bihar dauden biharko aldi adina aldiz esaten dut.

Umorezko saioa txiste baten proba zintzoena da: zure bikotekideak bakarrik barre egiten badu, txistea biontzat zen.

Bikoteka egindako emanaldien gauzarik onena biek beren errutina ahazten duten eta benetan hitz egiten hasten diren unea da.

Ez etetea adostu genuen. Lau minutu inguru iraun genuen —eta, egia esan, errekorra da hori.

Goiz oheratzeko promesa egiten diodan bakoitzean, telefonoak beste bideo bat jartzen du, eta berrogei minutu igaro ondoren ez du axola gehiago.

Ohera goiz joateko promesa egiten diodan bakoitzean, telefonoak beste bideo bat erakusten dit. Berrogei minutu geroago, iluntasunean etzanda nago, mapatxeari barre egiten, zeinaren astea nirea baino okerragoa izan den argi eta garbi.

Beti berdina da hemen: pasillo bat, horma bat, eta "Zergatik egiten dut hau?" pentsamendua. Lehenengo barrearekin batera pasatzen da.

Emanaldi baten bost minutu onenak idatzita ez daudenak dira. Bigarren eszenatoki batean errepikatzea ezinezkoa da.

Zenbat eta areto txikiagoa, orduan eta beldurgarriagoa: areto handi batean ezin dira aurpegiak ikusi, baina hemen barre egiten ez duten guztiak ikus daitezke.

Nire eszenatokiko kidea. Nire txisteei barre egiten dien lehenengoa da —atsegina eta susmagarria da aldi berean.

Berehala konponduko dugu, gela gogoratzen dugun bitartean. Egun baten buruan, zure aurpegia bakarrik gogoratzen duzu.

Testua errepikatzen du, nik ez kezkatzen naizela itxuratzen dut. Biok gezurra esaten ari gara.

Ez animaliarik, ez seinalerik, ez musikarik. Mikrofono bat besterik ez—eta berehala jakin dezakezu txisteak funtzionatzen duen ala ez.