Злата

Ĉio malantaŭ vi travivis du fornojn. Kio ne travivis, vi ne vidos — ĝi iris en la rubujon.

Vi bezonas pecon da ŝtofo ĉe la mano por povi forigi la pretan produkton sen grati ĝin. Ĝi estas eta detalo, kiun mi ne tuj lernis.

La plej honesta serio, kiun mi iam ajn filmis. Ĝi montras kiom da fojoj formo ŝanĝiĝas antaŭ ol ĝi fariĝas la ĝusta.

Mi montras ankaŭ la difektajn. Triono iras en la rubujon — kaj tio estas sufiĉe bona monato.

Oni demandas tion al mi ĉiusemajne. Mi respondas honeste: mi kalkulas la tempon, la argilon, la fornon kaj la difektojn.

Mil ducent gradoj kaj dek du horoj da atendado. Vi ne povas malfermi ĝin pli frue — ĝi ĉio fendiĝos samtempe.

Mi desegnas formojn, kiuj poste muldas sin mem. Duono de miaj tasoj komenciĝis ne per argilo, sed per krajono sur benko.

Ne ekzistas ordo kaj neniam ekzistos. Ekzistas nur unu regulo: iloj estas lavataj tuj; argilo ne povas atendi.

Du semajnoj da laboro, kaj fendo en la fundo. Mi klarigos kial estas mia kulpo, ne de la forno.

Hararanĝo, sekigilo, maskaro apud la fenestro. Inter la unua kaj la lasta ŝprucoj estas semajno kaj duono, el kiu miaj manoj estas okupataj dum ĉirkaŭ tri horoj.