Полина

La sola honesta vidpunkto por hundo estas de brusto. De supre, vi kaptas la personecon de la dorlotbesto; de sube, vi kaptas ĝian karakteron.

Viaj planoj estis nuligitaj de la hundo: ŝi kuŝiĝis unue, kio signifas, ke ŝi estas okupata dum la sekva horo. Tosja elkondukas min, ne inverse: la sama rondiro ĉirkaŭ la parko, sed en la sunsubiron, ne en la telefonon. Fido estas kiam ŝi ne tordiĝas el viaj brakoj, sed restas trankvila. Ŝi bezonas malpli ol ŝi pensas: korton, herbon kaj duonhoron apud si.

Mi metis la bovlon sur la plankon, kaj poste ŝi faris ion, kion neniu instruis al ŝi. Mi ankoraŭ ridas.

Ŝi ne reagas al la muziko, sed al la fakto, ke mi komencas moviĝi. Strikte parolante, ŝi ne estas tiu, kiu dancas.

Statike foti hundon estas sensence: ili ne pozas, ili ekzistas. La pafo ĉiam eliras ĉe la unua paŝo.

Ŝi tute ne timas homojn. Ŝi timas la polvosuĉilon, la harsekigilon, kaj unu specifan sakon.

Ŝi dancas ne laŭ la muziko, sed laŭ la fakto, ke mi stariĝis. Verdire, ŝi ne estas la koreografo ĉi tie.