Никита

La limdato estis hieraŭ. Estas tiuj, kiuj faras ĝin anticipe, kaj tiuj, kiuj lernas pri "anticipe" el la rakontoj de aliaj homoj. Sed mi forlasis la domon: la taskoj estas malfermitaj, mi estas ekstere, estas nokto, ridante. "Ho, ĉu ĉi tio estas hodiaŭ?" — tri vortoj, kiuj transformas mardon en spurton. Morgaŭ mi komencos alimaniere. Mi diras ĝin precize tiom da fojoj, kiom estas morgaŭo.

Humurista kunsido estas la plej honesta testo de ŝerco: se nur via partnero ridas, tiam la ŝerco estis destinita por ambaŭ.

La plej bona afero pri paraj prezentadoj estas la momento, kiam ambaŭ forgesas sian rutinon kaj komencas paroli vere.

Ni konsentis ne interrompi. Ni daŭris ĉirkaŭ kvar minutojn — kaj tio, sincere, estas rekordo.

Ĉiufoje kiam mi promesas al mi iri dormi frue, la telefono puŝas alian filmeton, kaj post kvardek minutoj ĝi ne plu gravas.

Ĉiufoje kiam mi promesas al mi iri dormi frue, mia telefono instigas min per alia filmeto. Kvardek minutojn poste, mi kuŝas en la mallumo, ridante pri la lavurso, kies semajno klare estis pli malbona ol la mia.

Ĉiam estas same ĉi tie: koridoro, muro, kaj la penso, "Kial mi faras ĉi tion?" Ĝi pasas tuj ĉe la unua rido.

La plej bonaj kvin minutoj de prezentado estas tiuj, kiuj ne estas skribitaj. Ili estas neeble reprodukteblaj sur dua scenejo.

Ju pli malgranda la halo, des pli timiga: en granda oni ne povas vidi vizaĝojn, sed ĉi tie oni povas vidi ĉiujn, kiuj ne ridas.

Mia scenpartnero. Li estas la unua, kiu ridas pri miaj ŝercoj — ĝi estas kaj agrabla kaj suspektinda.

Ni tuj aranĝos ĝin, dum ni ankoraŭ memoras la ĉambron. Post tago, vi memoras nur vian propran vizaĝon.

Li ripetas la mesaĝon, mi ŝajnigas ne maltrankviliĝi. Ni ambaŭ mensogas.

Neniu besto, neniu ŝildo, neniu muziko. Nur mikrofono — kaj vi tuj povas vidi ĉu la ŝerco funkcias aŭ ne.