Ганна

Mi intence ne montras la kovrilon. Unue mi diros al vi pri kio temas, kaj poste, por tiuj, kiuj interesiĝas, mi diros al vi la titolon.

Laŭtlegi estas pli timiga ol skribi. Sed vi tuj povas aŭdi kie la teksto estas mankhava.

Tri aferoj kun legosignoj ie meze. Kaj mi ankoraŭ ne scias ĉu mi revenos al ili.

Legosigno sur la centa paĝo signifas, ke la libro estis forlasita ĝuste tie. Mi havas tri el ili — kaj ĉiuj tri atendas sian tempon.

Mi ne skribas en la marĝenoj nek faldas la paĝojn. Anstataŭe, mi havas skatolon, kaj ĉiu legosigno venas de ie.

Mi estingas la plafonan lumon. Unu lampo kaj la ĉambro plimalgrandiĝas, kaj la libro pliproksimiĝas.

Mi substrekas per krajono kaj revenas post unu jaro. La plej interesa afero estas kiam vi ne komprenas kial vi substrekis ĝin.

Dudek minutojn antaŭ ĉio alia. Legado post la laboro preskaŭ neniam okazas, sed antaŭe ĝi ĉiam okazas.

Hejme mi lavas telerojn, kaj ĉi tie neniu tuŝas min. Plej bone estas legi kie ne estas mastrumado.

Ne la plej bonaj en la vivo, sed tiuj, al kiuj mi daŭre revenas. Ĉi tiuj estas malsamaj listoj, kaj la dua estas pli honesta.