Никита

Ddoe oedd y dyddiad cau. Mae yna rai sy'n ei wneud ymlaen llaw, a rhai sy'n dysgu am "ymlaen llaw" o straeon pobl eraill. Ond gadewais y tŷ: mae'r tasgau ar agor, rwyf y tu allan, mae'n nos, yn chwerthin. "O, ai heddiw yw hyn?"—tri gair sy'n troi dydd Mawrth yn sbrint. Yfory byddaf yn dechrau'n wahanol. Rwy'n ei ddweud yn union gymaint o weithiau ag sydd yfory.

Sesiwn gomedi stand-yp yw'r prawf mwyaf gonest o jôc: os mai dim ond eich partner sy'n chwerthin, yna roedd y jôc wedi'i bwriadu ar gyfer y ddau ohonoch.

Y peth gorau am berfformiadau mewn parau yw'r foment pan mae'r ddau ohonyn nhw'n anghofio eu trefn arferol ac yn dechrau siarad o ddifrif.

Cytunon ni i beidio â thorri ar draws. Fe wnaethon ni bara tua phedair munud—ac mae hynny, a dweud y gwir, yn record.

Bob tro dw i'n addo i mi fy hun fynd i'r gwely'n gynnar, mae'r ffôn yn gwthio fideo arall, ac ar ôl deugain munud does dim ots mwyach.

Bob tro dw i'n addo i mi fy hun fynd i'r gwely'n gynnar, mae fy ffôn yn dangos fideo arall i mi. Deugain munud yn ddiweddarach, dw i'n gorwedd yn y tywyllwch, yn chwerthin am y racŵn sydd yn amlwg wedi cael wythnos waeth na fi.

Mae hi wastad yr un peth yma: cyntedd, wal, a'r meddwl, "Pam rydw i hyd yn oed yn gwneud hyn?" Mae'n mynd heibio ar unwaith wrth chwerthin.

Y pum munud gorau o berfformiad yw'r rhai nad ydynt wedi'u hysgrifennu. Mae'n amhosibl eu hail-greu ar ail lwyfan.

Po leiaf yw'r neuadd, y mwyaf brawychus: mewn un fawr allwch chi ddim gweld wynebau, ond yma gallwch chi weld pawb nad yw'n chwerthin.

Fy mhartner llwyfan. Ef yw'r cyntaf i chwerthin am fy jôcs—mae'n ddymunol ac yn amheus.

Fe wnawn ni ei ddatrys ar unwaith, tra byddwn ni'n dal i gofio'r ystafell. Ar ôl diwrnod, dim ond eich wyneb eich hun rydych chi'n ei gofio.

Mae'n ailadrodd y testun, rwy'n cymryd arnaf nad wyf yn poeni. Rydym ni'n dau yn dweud celwydd.

Dim anifail, dim arwydd, dim cerddoriaeth. Dim ond meicroffon—a gallwch chi ddweud ar unwaith a yw'r jôc yn gweithio ai peidio.