Josie Lambert

Гьеб ккола тротуаралъул стандартазда рекъон тӀубараб халкъ. Лъабгояс гьеб бахъана, цояс цадахъ ахӀана — квешго, ахӀун, камилго.

Канлъиялде кьвагьдей гъалатӀлъун рикӀкӀуна. Гьединго гьеб ккола дир гьаракьги гьумерги цоцада рекъон кколеб цохӀого цо заман.

Гьуриялъ бащдаб гьаракь гьаниб къватӀибе бахъула. Дица кинаб букӀаниги кечӀ ахӀула — гьури жаниб бугеб тайк гӀадатияб къагӀидаялъ ракӀбацӀцӀадаб букӀуна.

Дун гьаниве вачӀуна практика гьабизе, щайгурелъул ургъунго лъицаниги гӀенеккуларо. ЧӀун чӀарал гӀадамал, чӀола жидеего бокьун букӀиналъ.

Three places I practise. The empty stage is the scariest — no audience means no excuse.

One second-hand interface and a borrowed mic. Nobody in the comments has ever asked what I recorded on.

НуцӀида тӀад юргъан, къадада матрас. ТӀоцебесеб нухалъ босизе ккани, тӀеренал жалаз хираго чӀарал жал кьабула.

The wind eats half the sound. What is left is the part that actually carries — good practice for any room.

The song people know me for was written between my flat and my old job, into a phone, with the engine in the background.

Forty pounds and a warm cider. I would still do it for the cider, but do not tell the next venue.

Recorded into a phone at the back window. The bus noise is still in the demo and I am not taking it out.