Глеб

পাঁচশ পয়ষষ্ঠি বছৰ, সন্ন্যাসী আদমনান। এই প্ৰৱেশৰ দ্বাৰা পোন্ধৰশ বছৰ ধৰি চলি থকা এটা কাহিনীৰ আৰম্ভণি হয়।

মই আকৌ ক’লোঁ, সকলো অপ্ৰয়োজনীয় সবিশেষ আঁতৰাই। জীৱনৰ পৰা এটা শাৰী ৰৈ গ’ল—আৰু পোন্ধৰশ বছৰৰ অনুমান।

সকলো আৰম্ভ হৈছিল এটা চতুৰ্থাংশ স্তম্ভৰ লেখাৰ পৰা। এসপ্তাহৰ ভিতৰতে বিশখন বাতৰি কাকতে পুনৰ ছপা কৰিছিল আৰু সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই কাহিনীটোৱে নিজস্ব জীৱন লাভ কৰিছিল।

এই ধৰণৰ শ্বটৰ পৰাই কিংবদন্তি আৰম্ভ হয়। যিকোনো বস্তুৱেই পানীত চিন ৰাখিব পাৰে—নাও, বতাহ, মাছ—কিন্তু ইয়াক সদায় দানৱৰ বাবেই বুলি কোৱা হয়।

ইয়াৰ গভীৰতা দুশ মিটাৰৰ ওপৰত, পানী পিটৰে আন্ধাৰ। পানীৰ তলত দৃশ্যমানতা মাত্ৰ এক মিটাৰ। সেইবাবেই তাত এতিয়াও একো পোৱা নাই।

বাৰ্তাবোৰৰ উৎপত্তি হোৱা বিন্দুবোৰ সংগ্ৰহ কৰি আছো। আধাতকৈ অধিক এটা পথৰ পৰা, মাত্ৰ ৰৈ যোৱাৰ বাবে সুবিধাজনক।

পুৰণি কিতাপ এখন আন কাৰোবাৰ জীৱন: কুকুৰৰ কাণৰ চুক আৰু পাহৰি যোৱা টিকটে পাঠকৰ কথা কয়। ঠেক ৰাস্তাটো কোনো দুৰ্ঘটনা নহয়: পানী, প্ৰতিৰক্ষা আৰু মাটিৰ দামৰ বাবে চহৰখন বগাই গ’ল। এটা শিলৰ তাৰিখ নিৰ্ণয় কৰা হয় ইয়াৰ শিলৰ কামৰ দ্বাৰা—ব্লক আৰু সংযোগস্থলৰ আকাৰে বয়সৰ লগতে এটা নথিও ক’ব। ওপৰলৈ উঠি চাওক: ওপৰৰ পৰা চাব পাৰি যে চহৰখন কেনেকৈ আঙঠিৰ দৰে গজি উঠিল।

সংগ্ৰহালয়বোৰ বিৰক্তিকৰ কাৰণ বস্তুবোৰ বিৰক্তিকৰ। কাৰণ কেপচনবোৰ সহকৰ্মীৰ বাবে লিখা হৈছে, আপোনাৰ বাবে নহয়।

অতীতক নিস্তব্ধ আৰু লেহেমীয়া ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছে। বাস্তৱত বজাৰৰ ৰাস্তাটো ইমানেই কোলাহলপূৰ্ণ আছিল যে দুপৰীয়ালৈকে ব্যৱসায়ীসকলে মাত হেৰুৱাই পেলাইছিল।

অতীতক নিস্তব্ধ আৰু লেহেমীয়া বুলি কল্পনা কৰাটো সাধাৰণ কথা। কিন্তু চতুৰ্দশ শতিকাৰ বজাৰ কৰা ৰাস্তাটো ইমানেই ব্যস্ত আছিল যে আজিৰ চহৰখন ওচৰতে পঢ়া কোঠা: সকলোৱে একেলগে দাম চিঞৰি উঠিল, আৰু কোনেও শাৰী পাতি ৰৈ নাথাকিল।

এডিনবাৰ্গৰ ফুটপাথত এটা মোজাইক হৃদয়। এই ঠাইত এসময়ত এখন কাৰাগাৰ থিয় হৈ আছিল, আৰু এতিয়াও মানুহে শুভকামনা বিচাৰি ইয়াত থু পেলায়।

পৰম্পৰা মাত্ৰ দুশ বছৰ পুৰণি, তথাপিও ইয়াক প্ৰাচীন অনুভৱ হয়। যিকোনো প্ৰথাই এনেদৰেই কাম কৰে: ই উদ্ভাৱন কৰাতকৈ বেছি দ্ৰুতগতিত বয়সীয়াল হয়।