Лев

ইতিহাস পাঠ্যপুথিত নাথাকে: বুজাবুজি সৰু সৰু কথাৰ পৰাই আহে— বিল, চিঠি, নাগৰিকৰ অভিযোগ। ইতিমধ্যে ৰাস্তাটো এটা উৎস: ফুটপাথৰ প্ৰস্থ আৰু থ্ৰেছহ’ল্ডৰ উচ্চতা অস্তিত্বহীন মানুহৰ সিদ্ধান্ত। "কিয়" সুধিব, "কেতিয়া" নহয়। এটা তাৰিখ এদিনৰ বাবে মনত ৰখা হয়, কাৰণ চিৰদিনৰ বাবে। আপোনাৰ চহৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰক: ইতিহাস ভ্ৰমণ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই; মাত্ৰ কেইটামান ষ্টপ দূৰত।

মাত্ৰ দুশ বছৰৰ আগতে এখন বিয়া আছিল কেৱল দুজন ব্যক্তিৰ নহয়, দুটা পৰিয়ালৰ মাজত হোৱা চুক্তি। হাত জোকাৰি গ’ল, কিন্তু স্বাক্ষৰত আনৰ স্বাক্ষৰ আছিল।

সেনাই হেলেস্পণ্ট পাৰ হৈ গ’ল। সেই বছৰতে আমি পিছলৈ যিটো যুগ বুলি ক’ম, তাৰ আৰম্ভণি হয়।

ভোৰভোৰাই কেথেড্ৰেলখন খোল খালে, মৌমাখিৰ মৌচাকৰ দৰে গুঞ্জৰিত হৈ পৰিল। তাইৰ প্ৰতিটো খোজ সকলোৰে বাবে শুনা গৈছিল—আৰু সেইটোৱেই আছিল গোটেই কথাটো।

বিদ্যুতৰ আগতে মঞ্চখন তলৰ পৰা তেলৰ লেম্পৰ ফুটলাইটেৰে জ্বলি উঠিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা নাট্য মেকআপৰ ব্যাখ্যা পোৱা যায়: তলৰ পৰা মুখখন চেপেটা দেখা যায়।

আৰু কিয় সেয়া স্পষ্ট: মানুহে নদীৰ কাষেৰে যাত্ৰা কৰিছিল, কিন্তু উপকূলৰ কাষেৰে খুব কমেইহে যাত্ৰা কৰিছিল। মানচিত্ৰ এখন সদায় অধিক বিশদভাৱে লিখা থাকে য’ত মানুহে সঘনাই ভ্ৰমণ কৰিছিল।

প্ৰাথমিক মানচিত্ৰত উপকূল আৰু পৰ্বতৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছিল যদিও চহৰবোৰ বাদ দিয়া হৈছিল। এইটো অসাৱধানতাৰ বাবে হোৱা নাছিল: চহৰবোৰে হাত সলনি কৰিলে, কিন্তু উপকূলটো থাকি গ’ল।

পুৰণি মানচিত্ৰ এখনত আটাইতকৈ সৎ ঠাই হ’ল শূন্যতা। য'ত আনৰ কাহিনী শেষ হৈছিল, মানচিত্ৰ নিৰ্মাতাই কেৱল নিজৰ কলমটো বন্ধ কৰি দিছিল।

এই মানচিত্ৰবোৰ ব্যয়বহুল হোৱাৰ বাবেই বাচি থাকিল। সস্তীয়া কাগজৰবোৰ এটা প্ৰজন্মৰ ভিতৰতে ক্ষয় গৈছিল আৰু কেৱল পেলাই দিয়া হৈছিল।

থিয়েটাৰখনেই আছিল একমাত্ৰ ঠাই য’ত ৰাইজক উচ্চস্বৰে চিন্তা কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল। সেইবাবেই বজাৰতকৈ বেছিকৈ বন্ধ হৈছিল।

টন ওজনৰ ঘণ্টাটো দুজন মানুহে দোলা দিলে। ঘণ্টা বজোৱাজনে হাত দুখন নহয়, শৰীৰৰ ওজন ব্যৱহাৰ কৰিছিল— নহ’লে শক্তি বা ছন্দো নাথাকিলহেঁতেন।

যুগ যুগ ধৰি ৰে’লৰ দৈৰ্ঘ্য ৰুচিৰ দ্বাৰা নহয়, আইনৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল: জন্ম যিমানেই ওখ হ’ব সিমানেই দীঘলীয়া হ’ব। এটা অতিৰিক্ত মিটাৰে আপোনাক আদালতত অৱতৰণ কৰিব পাৰে।

এনেবোৰ বস্তু সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে নহয়, গণনাৰ বাবেহে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল: শিলবোৰ আছিল এটা কেছ ৰেজিষ্টাৰ যিটো মূৰত লগাই এৰাতিতে দেশৰ পৰা উলিয়াই নিব পৰা গৈছিল।

অৰ্থাৎ ভেটি স্থাপন কৰা ব্যক্তিজনে ভল্টটো দেখা নাপালে। নাতি-নাতিনীৰ বাবেই নিৰ্মাণ কৰিছিল— আজিকালি প্ৰায় কোনেও তেনেকুৱা কৰিব নোৱাৰে।

১৫১৯ চনৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰত স্পেইন এৰি ১৮ তাৰিখে উভতি আহিছিল।

১৯৭৪ চনৰ ২৯ মাৰ্চত কৃষকে পানী খান্দি আছিল। আঠ হাজাৰ সৈনিকক খান্দি উলিয়ালে।

১৯২২ চনৰ ৪ নৱেম্বৰত এজন শ্ৰমিকে শিলত খুন্দা মাৰে। ষোল্লটা খোজৰ ভিতৰত প্ৰথমটো খোজ বুলি ওলাই পৰিল।

ইয়াত আমি মূল প্ৰশ্নটোত উপনীত হওঁ: অতীতটো সদায় প্ৰকৃততে যিমান যুক্তিসংগত আছিল তাতকৈ বেছি যুক্তিসংগত যেন লাগে কিয়? উত্তৰটো সহজ: ইয়াৰ অন্ত কেনেকৈ হ’ল আমি জানো।

কেমেৰাৰ সন্মুখত এঘণ্টা সময় আগতে দুঘণ্টা ধৰি তৰ্ক কৰাৰ সমান। সদায় কেমেৰাত শেষ হোৱা সংস্কৰণটোৱেই হ’ল অৱশেষত আমি কি কথা কৈছো সেইটো বুজি পাওঁ।

আমি ডেৰ ঘণ্টা ধৰি তৰ্ক কৰিলোঁ। আমি মাত্ৰ এটা কথাত একমত হৈছিলো: আমি ইয়াৰ যুদ্ধতকৈ অতীতৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ বিষয়ে কম জানো—কোনোৱেই লিপিবদ্ধ কৰা নাছিল।

তিনি বছৰৰ পিছত জাহাজখন বন্দৰত প্ৰৱেশ কৰে। ইয়াক এক অলৌকিকতা হিচাপে আদৰণি জনোৱা হৈছিল: সকলোৱে বহুদিনৰ পৰাই বিশ্বাস কৰিছিল যে অভিযানটো সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস হৈ গৈছে।

ধুমুহা ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা, শান্তি কেইবা সপ্তাহ ধৰি থাকে। পানী আৰু খাদ্য শেষ হৈ যায়, পাৰ নাই, আৰু ক্ৰুৰ ক’লৈকো যাবলৈ নাই। ঠিক শান্তিৰ মাজতে বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হৈছিল।

শিল, কুঁৱলী, এটা হেড কাৰেণ্ট। মেগেলানে আঠত্ৰিশ দিন যাত্ৰা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পাঁচখন জাহাজৰ ভিতৰত দুখন হেৰুৱাইছিল।