Giulia

আঠৰ পৰা ন বজাৰ ভিতৰত আলিটোৰ চৰিত্ৰ সলনি হয়: প্ৰথমে ই এটা ৰাস্তা, তাৰ পিছত ই এশ মিটাৰ দীঘল ডাইনিং ৰুম হৈ পৰে।

শ্ৰেষ্ঠ ট্ৰেট’ৰিয়াবোৰত ধুনীয়া খিৰিকীৰ ডিছপ্লে নাথাকে। ৰাস্তাত চাৰিখন টেবুল আৰু বজাৰৰ লগে লগে সলনি হোৱা মেনু।

খোজ কাঢ়ি থাকোঁতে লিখা, সেইদিনা সন্ধিয়া ৰেকৰ্ড কৰা। ঠিক কৰা নাই আৰু ঠিক নকৰো।

একেটা বস্তুৰ দুটা সংস্কৰণ। এইটো লেহেমীয়া আৰু মোৰ বেছি ভাল লাগে, কিন্তু কিয় ক’ব নোৱাৰো।

মাজত যি দেখিছে সেয়া দৰ্শকৰ বাবে দেখা পোৱা নাছিল: এইবোৰ হৈছে মাটিৰ তলৰ কৰিডৰ, কাঠৰ মজিয়া আৰু বালিৰে আবৃত।

তোৰণবোৰ তিনিটা স্তৰত পুনৰাবৃত্তি কৰা হয় আৰু প্ৰতিটো স্তৰত বেলেগ ক্ৰমৰ স্তম্ভ থাকে। ই সজ্জা নহয়: ই ওজনক যিদৰে সমৰ্থন কৰিছিল।

ব্যৱহাৰিক পৰামৰ্শ: উত্তৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ মাজেৰে প্ৰৱেশ কৰি বাওঁফালে ঘূৰিব। সকলোৱে ঠিকেই যায়, আৰু বিশ মিনিটৰ বাবে আপোনাৰ হাতত কাৰ্যতঃ নিজৰ বাবে খোজবোৰ থাকিব।

যদি আপুনি আঁৰত পঞ্চাশজন মানুহ নথকা ফটো বিচাৰে তেন্তে অষ্টভুজৰ মাজত থিয় হৈ আপোনাৰ শ্বটটো ওপৰলৈ কোণ কৰক। ই সদায় কাম কৰে।

আঠ বজাত এতিয়াও চৌহদটো প্ৰায় খালী হৈ আছে। এঘণ্টাৰ পাছত ইয়াৰ মাজেৰে কোনেও পাৰ হৈ নাযায়: ডুঅ’মোখন ধুনীয়া, কিন্তু সোনকালে উঠি অহাসকলৰ পৰাই আটাইতকৈ ভাল পোহৰ আহে।

১৩৮৬ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ক’ব পাৰি বিংশ শতিকাত শেষ হৈছিল। প্ৰথম শিল স্থাপন কৰাসকলে এইবোৰৰ কোনো এটাও দেখা নাপালে।

এই এপ্ছৰ আঁৰত আছে শেষ ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰা ৰেফেক্টৰী। সকলোৱে সোমাই যায়, কমেইহে ঘূৰি ফুৰে—আৰু চোতালখনেই আটাইতকৈ নিস্তব্ধ অংশ।

বাহিৰৰ পৰা দেখা যায় সৰু আৰু কঠোৰ। এইটো ইচ্ছাকৃতভাৱে কৰা হৈছিল: স্থপতিবিদজনে ভিতৰত সকলো বিলাসীতা ৰাখিছিল, য’ত টিকটৰ বাবে ধন দিয়াসকলে ইয়াক দেখা পাইছিল।

১৯ শতিকাত এইটো আছিল বিশুদ্ধ প্ৰযুক্তি: ইমান ডাঙৰ কাঁচৰ চালৰ সাহস আগতে কেতিয়াও হোৱা নাছিল। আজি আমি ওপৰলৈ নোচোৱাকৈ তাৰ তলত খোজ দিওঁ।

এশ পঁয়ত্ৰিশজন। সেইবোৰ সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ প্ৰায় ছশ বছৰ লাগিছিল আৰু প্ৰতিটো প্ৰজন্মই নিজৰ নিজৰ সংযোজন কৰিছে।

পানীৰ সহায়ত ডুঅ’মোৰ বাবে মাৰ্বল কঢ়িয়াই নিয়া হৈছিল। আজি ই কেৱল ষ্ট্ৰীট লাইটৰ প্ৰতিফলনহে আনে, কিন্তু চহৰখনৰ জন্ম এনেকৈয়ে হৈছিল।

মিলানত দিনটো আৰম্ভ কৰাৰ আটাইতকৈ সহজ উপায়: দুৰ্গৰ মাজেৰে প্ৰৱেশ কৰি উদ্যানৰ মাজেৰে ওলাই যোৱা। বিনামূলীয়া, আৰু এঘণ্টা সময় লাগে।

১৩০ বছৰ ধৰি এই ভল্টৰ তলত মানুহে খোজ কাঢ়ি আহিছে। ইয়াক স্মৃতিসৌধ নহয়, ঢাকি থোৱা পথ হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল: তিতি নোযোৱাকৈ চহৰখন পাৰ হ’ব পৰাটো প্ৰয়োজন আছিল।

মাৰ্বলটো মেগিঅ’ৰ হ্ৰদৰ এটা শিলৰ কুৱেৰীৰ পৰা আহিছে আৰু আজিও চহৰখনৰ ইয়াৰ অধিকাৰ আছে। ছয় শতিকাৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ, কেতিয়াও শেষ হোৱা নাছিল।

Una borsa piccola, acqua, e le scarpe di ieri. Le scarpe nuove in viaggio sono l'errore più caro che conosca.

I posti migliori sono a venti minuti a piedi dai posti famosi. Nessun pullman arriva lì, e per questo funzionano.

Al mercato si capisce una città in mezz'ora: cosa si mangia davvero, quanto costa e come si parla.

La risposta onesta è: dipende da dove dormi e da quanto cammini. Il resto sono dettagli.