Никита

সময়সীমা আছিল কালি। আগতীয়াকৈ কৰা মানুহ আছে, আৰু আনৰ কাহিনীৰ পৰা "আগতীয়াকৈ" গম পোৱাও আছে। কিন্তু মই ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ: কামবোৰ খোলা, মই বাহিৰত, ৰাতি, হাঁহি হাঁহি। "অ', আজি এইটো নেকি?"—তিনিটা শব্দ যিয়ে মঙলবাৰক স্প্ৰিণ্টলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। কাইলৈ বেলেগ ধৰণেৰে আৰম্ভ কৰিম। কাইলৈ যিমানবাৰ আছে ঠিক সিমানবাৰ কওঁ।

ষ্টেণ্ড আপ কমেডী চেচন হৈছে কৌতুকৰ আটাইতকৈ সৎ পৰীক্ষা: যদি আপোনাৰ সংগীয়েহে হাঁহিছে, তেন্তে কৌতুকটো আপোনালোক দুয়োৰে বাবেই আছিল।

যোৰ কৰা অভিনয়ৰ আটাইতকৈ ভাল কথাটো হ’ল সেই মুহূৰ্ত যেতিয়া দুয়োজনে নিজৰ ৰুটিন পাহৰি বাস্তৱিকতে কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

আমি বাধা নিদিবলৈ মান্তি হ’লোঁ৷ আমি প্ৰায় চাৰি মিনিট সময় ধৰিলোঁ—আৰু সেয়া, অকপটে ক’বলৈ গ’লে, এক অভিলেখ।

প্ৰতিবাৰেই মই নিজকে সোনকালে শুবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতি দিওঁ, ফোনটোৱে আন এটা ভিডিঅ’ ঠেলি দিয়ে, আৰু চল্লিশ মিনিটৰ পিছত আৰু কোনো গুৰুত্ব নাই।

প্ৰতিবাৰেই মই নিজকে সোনকালে শুবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতি দিওঁতে মোৰ ফোনটোৱে মোক আন এটা ভিডিঅ’ৰে প্ৰমপ্ট কৰে। চল্লিশ মিনিটৰ পাছত মই আন্ধাৰত পৰি আছো, ৰেকুনটোক চাই হাঁহিছো, যাৰ সপ্তাহটো মোতকৈ স্পষ্টভাৱে বেয়া হৈ গৈছে।

ইয়াত সদায় একেই: এটা হলৱে, এটা দেৱাল, আৰু এই চিন্তা, "মই আনকি এই কামটোও কিয় কৰিছো?" প্ৰথম হাঁহিতে ঠিক পাৰ হৈ যায়।

এটা পৰিবেশনৰ শ্ৰেষ্ঠ পাঁচ মিনিট সেইবোৰেই যিবোৰ লিখা নহয়। দ্বিতীয় পৰ্যায়ত সেইবোৰৰ প্ৰতিলিপি কৰাটো অসম্ভৱ।

হলটো যিমানেই সৰু হ’ব সিমানেই ভয়ংকৰ হ’ব: ডাঙৰ হলটোত মুখ দেখা নাপায়, কিন্তু ইয়াত হাঁহি থকা সকলোকে দেখা যায়৷

মোৰ মঞ্চৰ সংগী। মোৰ কৌতুকবোৰত সি প্ৰথমে হাঁহিছে—সুখদায়ক আৰু সন্দেহজনক দুয়োটা।

আমি লগে লগে সমাধান কৰি দিম, তেতিয়াও কোঠাটো মনত আছে। এদিনৰ পাছত কেৱল নিজৰ মুখখনেই মনত পৰে।

তেওঁ লিখাটো আওৰাই কয়, মই চিন্তা নকৰাৰ অভিনয় কৰো। আমি দুয়ো মিছা কথা কৈছো।

কোনো প্ৰাণী, কোনো চিন, কোনো সংগীত। মাত্ৰ এটা মাইক্ৰ’ফোন—আৰু কৌতুকটোৱে কাম কৰিছে নে নাই লগে লগে ক’ব পাৰি।